ตอนบ่ายถึงโรงเรียน ซูเซียวหาวหนึ่งครั้ง แล้วทรุดตัวลงในเก้าอี้
กำลังคิดจะบ่นกับฟางอวี่ว่านอนกลางวันไม่หลับ ก็รู้สึกว่าบางอย่างแตะที่แขนเบา ๆ
นิ้วของสวี่หนั่นหนั่นสะกิดที่แขนเขา เบามาก พอสะกิดเสร็จก็รีบหดกลับ
สายตาของเธอจับอยู่ที่หลังมือขวาของเขา ที่นั่นถลอกเป็นแผ่น ขอบมีเลือดแห้งสีคล้ำติดอยู่ รอบ ๆ บวมเล็กน้อย
“มือเธอ……” เสียงเธอเบามาก เว้นไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังลังเลว่าจะถามดีไหม “เป็นอะไรไป”
ซูเซียวก้มลงมอง พลิกหลังมือดู แล้วพลิกกลับ
“เรื่องนี้เหรอ”
เขาวางมือลงบนโต๊ะ ท่าทางเหมือนพูดว่าอาหารโรงอาหารวันนี้เค็มไปหน่อย “ก็ไปชกต่อยกันมา”
ร่างกายของสวี่หนั่นหนั่นสั่นเล็กน้อย
เธอก้มตาลง ขนตาทอดเงาลงบนแก้ม
เธอไม่พูดอะไร แต่ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน เป็นเส้นบาง ๆ
ซูเซียวมองใบหน้าด้านข้างของเธอ จู่ ๆ ก็อยากแกล้งเธอเล่น
เขาเอนเก้าอี้ไปด้านหลัง พิงพนัก ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ “เธอก็รู้ ฉันเป็นเด็กไม่เอาถ่าน ต่อสู้ทุกวัน หนีเรียน ไม่เอาสาระ”
เขางอนิ้วนับ “สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ดัดผม……ดัดผมยังไม่ได้ดัด แต่ไม่เร็วนี้ก็ได้หรอก”
ริมฝีปากของสวี่หนั่นหนั่นเม้มแน่นขึ้น
เธอคอเอียง มือทั้งสองวางบนเข่า นิ้วพันกันไปมา
หน้าอกของเธอขึ้นลงเล็กน้อย เหมือนกลั้นหายใจไว้ หรือเหมือนกลืนอะไรบางอย่างลงไป
ซูเซียวยังพูดต่อ “เพราะงั้นฉันเป็นเด็กกาก ๆ แบบนี้……”
“เธอไม่ใช่”
ซูเซียวหยุดพูด
ใบหน้าของสวี่หนั่นหนั่นแดงก่ำ
สามคำนั้นเหมือนใช้พลังที่เธอสะสมมานาน พอพูดจบก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้อีก
เธอก้มหน้า ไหล่สั่นเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้พูดอีกครั้ง เสียงเบากว่าเดิม เบาจนเหมือนพูดกับตัวเอง
“เธอ……เธอไม่ใช่เด็กไม่เอาถ่าน”
พูดจบ สวี่หนั่นหนั่นก็หันหน้าไปทางอื่น ไม่สนใจเขาแล้ว