ตอนเที่ยงกลับมาถึงบ้าน ซูหว่านหนิงไม่พูดกับเขาแม้แต่คำเดียว
เธอหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋านักเรียน เปิดประตู เปลี่ยนรองเท้าแตะ แล้วตรงเข้าไปในห้องของตัวเอง
เสียงปิดประตูดังขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจน ทิ้งเสียงสะท้อนเย็นชาไว้ในห้องนั่งเล่น
ซูเซียว ยืนอยู่ที่โถงทางเข้า มองประตูที่ปิดสนิทนั้น แล้วเกาหัว
ตอนอยู่บนถนนเธอก็เป็นแบบนี้แล้ว
เดินนำหน้าไปเร็วมาก เขาตามไปพูดจาเรื่อยเปื่อย แต่เธอไม่ตอบแม้แต่คำเดียว แต่ดันยัดข้าวปั้นญี่ปุ่นของเธอใส่มือเขา แล้วบอกให้เขากินให้อิ่มแล้วกลับไปนอน
ปากไม่พูด แต่การกระทำเต็มไปด้วยความใส่ใจ
ซูเซียวไม่ได้ตามไปถามต่อ เปลี่ยนรองเท้าแตะ วางข้าวปั้นญี่ปุ่นสองกล่องนั้นลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วนั่งลงกินให้หมด
กินเสร็จแล้วเขาก็กลับห้องไปนอนบนเตียง
กินเสร็จเขาก็กลับห้องไปนอนบนเตียง
เดิมทีแค่คิดจะพักสักครู่ แต่ไม่ทันไรเปลือกตาก็ปิดแล้วหลับไป
เมื่อคืนเขาแก้งานจนตีสองกว่า ตอนเช้าหกโมงก็ถูกปลุก รวมแล้วนอนไม่ถึงสี่ชั่วโมง
ร่างกายวัยนี้ ถ้าอดนอนไม่ไหวก็คือไม่ไหว หลับปุ๋ยทันที เหมือนมีคนกดปุ่มปิดเครื่อง
ในฝันเขายังคงแก้งานอยู่ หัวหน้าบรรณาธิการยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วบอกว่าตรงนี้ไม่ได้ ตรงนั้นต้องแก้