ซูเซียวกำกระดาษเหลืองๆแผ่นนั้นไว้ในมือ นิ่งไม่ขยับ
ตัวหนังสือบนกระดาษเล็กมาก บางขีดเขียนเอียงๆ ไปเลย
ช่วงที่เขียนคำว่า “น่ารำคาญ” น่าจะออกแรงมากไปหน่อย กระดาษเลยถูกดินสอจิ้มทะลุเป็นรูเล็กๆ
เขานึกภาพนั้นออก
เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งนอนกอดโต๊ะเขียนหนังสือ จับดินสอเขียนทีละขีดๆ พอเขียนถึงคำสุดท้าย น้ำตาก็ไหลลงมา เธอรีบใช้หลังมือเช็ดออก
ทุกวันเธอเก็บเหรียญที่ประหยัดได้ สอดเข้าไปในช่องบนหลังหมูน้อย เสียงดังกริ๊ง นั่นคือเงินที่เธอเก็บไว้ซื้อคอมพิวเตอร์ให้พี่ชาย
ต่อมาคอมพิวเตอร์ก็ไม่ได้ซื้อ พี่ชายยังคงไปร้านอินเทอร์เน็ตทุกวัน
กระปุกออมสินใบนั้นวางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของเธอ นานมากแล้ว
แต่เธอยังคงเก็บเงินใส่ลงไปทุกวัน...
ซูเซียวเอาข้อความนั้นแนบไว้บนฝ่ามือ อีกมือหนึ่งก็เก็บเหรียญบนพื้นต่อไป
หนึ่งเหรียญ
หนึ่งเหรียญ
อีกหนึ่งเหรียญ
เขากวาดเศษกระเบื้องรวมกันเป็นกอง เรียงเหรียญและธนบัตรให้เป็นระเบียบวางบนโต๊ะกาแฟ
แล้วเขาก็นั่งลงบนพื้น พิงโซฟา มองกระดาษแผ่นนั้นอยู่นาน
...
ช่วงบ่าย ซูเซียวเข้าห้องเรียนมาแบบฉิวเฉียดกับเสียงกระดิ่ง
คาบแรกของช่วงบ่ายเป็นคาบเรียนอิสระ ไม่ต้องกลัวโดนครูว่าอะไร
ซูเซียวนั่งลงข้างๆ สวี่หนั่นหนั่น เก้าอี้ขูดพื้นดังเอี๊ยดอีกหนึ่งเสียง