ซูเซียวกับฟางอวี่กำลังคุยกันอยู่ ประตูหลังก็ถูกผลักเปิดออก
เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอเอามือสองข้างกอดอกแน่น แอบย่องเหมือนขโมยไปที่ที่นั่งของตัวเอง ซึ่งก็คือโต๊ะหน้าของซูเซียวนั่นเอง
เธอเลื่อนเก้าอี้ไปข้างหน้าเล็กน้อย พยายามให้ห่างจากซูเซียวมากที่สุด
แล้วก็รีบหมอบลง เอาหน้าซุกเข้าไปในแขน
หันหลังให้ซูเซียว ไม่ขยับเลย
ซูเซียมองท้ายทอยด้านหน้า นิ่งไปครู่หนึ่ง
นี่ใครเนี่ย?
ผมเยอะดี สีดำนิล
เขารู้สึกว่าท้ายทอยนี้ดูคุ้นตา แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร
ฟางอวี่ไอแค็กขึ้นมาข้าง ๆ แล้วโน้มตัวมากระซิบเบา ๆ "พี่ซู ดูสิทำคนอื่นเขากลัวจนต้องหลบหนีเลย"
ซูเซียวขมวดคิ้ว "นี่ใครวะ?"
"พี่ซู จะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักไปทำไม"
ฟางอวี่ทำตาปริบ ๆ ให้เขา "สวี่หนั่นหนั่นไง"
สวี่หนั่นหนั่น
ชื่อนี้เหมือนกุญแจดอกหนึ่ง คลิกดังขึ้นหนึ่งเสียง เปิดประตูที่เต็มไปด้วยฝุ่นในส่วนลึกของความทรงจำ
ซูเซียวนึกออกแล้ว
สวี่หนั่นหนั่น หัวหน้ากลุ่มเขา
เกรดก็ดี แต่ไม่ค่อยพูด
เพราะครอบครัวเธอมีปัญหาหนัก
แม่เธอคลอดลูกสาวสองคนทำให้พ่อแม่หย่ากัน แม่ก็ถูกปู่ย่าที่งมงายเรื่องผู้ชายไล่ส่งไปอยู่ต่างถิ่น
พ่อเสียชีวิตไปหลายปีก่อน ตอนนี้อยู่กับปู่ย่า
ต่อมาครอบครัวของลุงใหญ่ก็ย้ายเข้าไปอยู่ด้วยคงจะเพื่อความสะดวกในการดูแลสองสาว
ครอบครัวต้นทางแบบนี้ ถ้าเป็นตอนนี้ก็เรียกว่าเริ่มเกมก็พังยับเยิน
ผู้หญิงแบบนี้ ในห้องเรียนเป็นคนที่ถูกมองข้ามง่ายที่สุด และถูก bully ง่ายที่สุดด้วย
ซูเซียวแม้จะไม่ใช่เด็กดีอะไร แต่ก็ไม่ใช่คนชั่ว และกับเด็กน่าสงสารแบบนี้ เขาไม่เคย bully เธอมาก่อน
แต่บางทีอาจจะเป็นเพราะชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีของเขา
ทำให้สวี่หนั่นหนั่นเห็นเขาเมื่อไหร่ก็จะเลี่ยงไปทางอื่น กลัวว่าจะไปยุ่งกับอันธพาลคนนี้
มัธยมสามปี ซูเซียวนั่งโต๊ะหลังเธอสองปีครึ่ง
ทำไมเป็นสองปีครึ่ง?
เพราะเทอมสองของปีสาม ทางโรงเรียนจัดไปเที่ยวสวนสาธารณะอนุสรณ์ มีเด็กคนหนึ่งตกน้ำที่ริมทะเลสาบ
ทุกคนบนฝั่งมีแต่ตะโกน มีเพียงสวี่หนั่นหนั่นที่กระโดดลงไป