เล้งเทียนมองอาหารละลานตาที่วางอยู่บนชั้นไม้ ทั้งตกใจทั้งดีใจ
เดี๋ยวก็ลูบสิ่งนี้ เดี๋ยวก็จับจ้องสิ่งนั้น แถมยังเงยหน้ามองเนื้อตาก ปลาเค็ม และไส้กรอกที่แขวนอยู่บนง่ามไม้บนผนังเป็นระยะ สีหน้าเปลี่ยนไปมาหลากหลาย
แต่ส่วนใหญ่แล้วเต็มไปด้วยความยินดีและพึงพอใจ
“พี่สะใภ้ วันนี้ยังเหลือของตั้งเยอะขนาดนี้เลยหรือครับ” เล้งเทียนถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
วันนี้พวกเขากินดีกว่าตอนตรุษจีนเสียอีก ไม่คิดว่าจะยังเหลืออยู่อีกมากมาย
ในหมู่บ้านไม่ต้องพูดถึงการได้กินดีขนาดนี้เลย แม้แต่บ้านที่ได้กินโจ๊กแป้งข้าวโพดกับผักจนอิ่มท้องยังมีไม่มาก
พี่สะใภ้ต้องใช้พลังวิเศษไปเท่าไรกันนะ
พี่สะใภ้ดีกับพวกเขาเหลือเกิน
เวินหน่วนหน่วนอยากบอกว่า เพราะเธออยู่คนเดียวจึงซื้อตู้เย็นแบบมีประตูบนล่าง ไม่ใช่แบบสองประตูเปิดข้างกัน และครั้งนี้เธอก็ใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี เพื่อยัดของเข้าไปให้ได้มากที่สุดแล้ว
แต่บอกไม่ได้หรอก เธอวางตัวเป็นนางฟ้าตัวน้อยอยู่นี่นา
ยิ่งไปกว่านั้น โชคดีที่เธอซื้อตู้เย็นแบบนี้มา ถ้าเป็นตู้เย็นแบบสองประตูเปิดข้างกัน ไม่แน่ว่ามันอาจไม่ตามเธอข้ามมาด้วยก็ได้
เพราะฉะนั้นเธอพอใจมากแล้ว คนเราอย่าโลภเกินไป
เวินหน่วนหน่วนคิดว่าเล้งเทียนคงเห็นว่าสมบัติลับของเธอใส่ของได้น้อย จึงอธิบายว่า “อืม ฉันกลัวว่ากินแต่ของไม่กี่อย่างซ้ำ ๆ แล้วจะเบื่อ เลยเตรียมวัตถุดิบไว้หลากหลายชนิด แต่ละอย่างมีไม่มาก แล้วก็มีขนมบางส่วนเก็บไว้ในห้องด้วย”
“เพิ่งวันแรกก็เหลือของไว้ได้ตั้งมากขนาดนี้แล้ว พี่สะใภ้ต้องซ่อนสมบัติลับให้ดีนะครับ ผมจะทุ่มสุดกำลังปกป้องมันเอง! หนาวนี้พวกเราจะได้ไม่ต้องอดอยากแล้ว” ดวงตาดำขลับของเล้งเทียนเปี่ยมไปด้วยความยินดีจนแทบล้นออกมา