“รวมมื้อกลางวันด้วย คำนวณแบบนี้แล้ว ค่าอาหารของพวกเราต่อวันอยู่ที่ประมาณหนึ่งถึงสองชั่งเงิน ถ้าควบคุมหน่อย วันละหนึ่งชั่งก็พอกินแล้ว หนึ่งเดือนก็สามตำลึงเงิน หนึ่งปีก็สามสิบกว่าตำลึง
พวกเรามีกันตั้งหลายคน ได้กินเนื้อกินไข่ทุกวัน แต่ทั้งปีใช้เงินแค่สามสิบกว่าตำลึง พวกคุณว่าไม่คุ้มเหรอ? พี่สะใภ้ยังมีธนบัตรอีกใบ บวกกับเงินที่เหลือจากจ่ายหนี้ให้น้องชายคนกลางตอนเช้า ก็พอให้พวกเรากินได้อีกสามถึงห้าปีเลย”
เวินหน่วนหน่วนไม่ได้บอกจำนวนเงินเก็บที่แท้จริง กลัวว่าเด็ก ๆ ยังเล็ก แล้วเผลอพูดให้คนอื่นรู้เข้า
อีกอย่าง ถ้าคำนวณตามมาตรฐานของวันนี้ ต้องใช้มากกว่านี้แน่นอน อย่างน้อยก็หลายเท่า
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่หมูสีมรกตตุ๋นหอยเป๋าฮื้อก็ใช้หมูสามชั้นไปสองชั่งแล้ว หอยเป๋าฮื้อในเขตภูเขาที่ไม่ติดทะเลแบบนี้ ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้
แต่ใครใช้ให้เธอมีตู้เย็นล่ะ
ทั้งหมดฟรี ไม่ต้องเสียเงิน
อีกอย่าง อย่าทำให้เด็ก ๆ ต้องแบกรับความกดดันมากเกินไปจะดีกว่า
เธอเคยอ่านโพสต์ที่หลายคนเล่าว่า ตั้งแต่เด็กพวกเธอถูกปลูกฝังว่าที่บ้านยากจนจนแทบไม่มีอะไรกิน ราวกับอาจต้องระหกระเหินไปนอนข้างถนนได้ทุกเมื่อ ทุกวันคอยกังวลว่าถ้าพ่อแม่ตกงานจะทำอย่างไร ถ้าไม่มีรายได้จะทำอย่างไร พอโตขึ้น แม้จะใช้เงินก็ยังระมัดระวังจนเกินไป ของที่ชอบก็ไม่กล้าซื้อ ของที่อยากกินก็ไม่กล้ากิน ไม่รู้จักใช้เงินและไม่กล้าลงทุน
ทั้งที่มีเงื่อนไขพร้อมจะดูแลตัวเองให้ดีขึ้นแล้ว แต่ในจิตใต้สำนึกกลับคิดอยู่เสมอว่าตัวเองไม่คู่ควร
เวินหน่วนหน่วนคิดว่า พวกพี่น้องเคยลำบากมามากพอแล้ว ตอนนี้ชดเชยให้ได้เท่าไรก็ชดเชยเท่านั้น