เด็กชายที่ถือชามซุปมองเวินหน่วนหน่วนที่ยังคงมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ คิดว่านางยังคงปรับตัวกับการแต่งงานเข้ามาในบ้านของพวกเขาไม่ได้ ส่งสายตาสั่งให้สองน้องชายคนเล็ก แล้ววางชามซุปไว้บนเก้าอี้ข้างเตียง พร้อมกับกำชับว่า “พี่สะใภ้ นี่คือโฮว์โฉ่วอู๋ที่มีอายุหลายร้อยปี พวกเราไม่กล้าขาย พี่สะใภ้จำไว้ว่าต้องดื่มนะ”
เมื่อเห็นว่าเวินหน่วนหน่วนไม่มีปฏิกิริยาใดๆ สามคนพี่น้องก็ไม่วางใจ ถึงกับเดินออกจากห้องไปทั้งที่หันกลับมามองเป็นระยะๆ
เมื่อเห็นทั้งสามคนผลักประตูปิดลง เวินหน่วนหน่วนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบยื่นมือออกไปเปิดประตูตู้เย็นอย่างรวดเร็ว
อาหารทั้งหมดในช่องแช่เย็นปรากฏอยู่ตรงหน้า
ชั้นแรกมีผักเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
ชั้นที่สองมีผลไม้หลากชนิด รวมถึงขนมและของขบเคี้ยวมากมาย
ชั้นที่สามมีฟักทอง ข้าวโพด และมันเทศ
...
เวินหน่วนหน่วนที่หิวโหยจนไม่มีแรงรีบหยิบลูกอมนมไทไป๋อิ้งออกมาหนึ่งเม็ด แกะกระดาษห่อแล้วใส่เข้าปาก กลิ่นนมหอมๆ ที่เข้ามาในปากทำให้เธอรู้สึกได้จริงๆ ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ความฝัน!
หลังจากกินลูกอมนมไปหลายเม็ด ในที่สุดเธอก็มีแรงขึ้นมา ระหว่างที่ปอกส้มกินไป ก็คิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองไป
เงยหน้ามองไปรอบๆ ห้องที่ตัวเองอยู่ บ้านอิฐและกระเบื้องที่กว้างขวาง สะอาดและเป็นระเบียบ ครอบครัวนี้ดูไม่น่าจะแย่เลย
แต่มองเด็กสามคนที่เรียกเธอว่าพี่สะใภ้เมื่อกี้ พวกเขาผอมแห้งแรงน้อย เห็นได้ชัดว่าหิวโหยจนซูบผอม ลมพัดก็แทบล้ม ดูยังไงก็ไม่เข้ากับบ้านอิฐและกระเบื้องนี้เลย
ในความคิดของเธอ ไม่ว่าจะยุคไหน ครอบครัวที่ได้อยู่ในบ้านอิฐและกระเบื้องก็ไม่น่าจะแย่เกินไป อย่างน้อยก็ไม่น่าจะถึงกับกินไม่อิ่ม
แล้วครอบครัวนี้เป็นเพราะอะไรถึงกินไม่อิ่ม?
สายตาเวินหน่วนหน่วนลอยไปที่ถ้วยยาสีดำข้นครึ่งถ้วยบนเก้าอี้ไม้ข้างเตียง นึกขึ้นได้ว่านี่คงเป็นต้นเหตุของรสขมๆ ในปากตอนที่เธอเพิ่งตื่นขึ้นมา
คิดถึงรสขมและฝาดเข้มข้นนั้น ใบหน้าเล็กๆ ของเวินหน่วนหน่วนก็ขมวดย่นทันทีโดยไม่รู้ตัว
แล้วก็นึกถึงคำพูดของเด็กชายตัวโตที่สุดที่พูดไว้ว่า “พี่สะใภ้ นี่คือโฮว์โฉ่วอู๋อายุหลายร้อยปี พวกเราไม่กล้าขาย พี่สะใภ้จำไว้ว่าต้องดื่มนะ”
โฮว์โฉ่วอู๋อายุหลายร้อยปี?
ไม่กล้าขาย?
พี่สะใภ้?
เวินหน่วนหน่วนรู้สึกว่าเลือดในร่างกายทั้งหมดพลุ่งพล่านขึ้นไปที่หัว ปากและดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจจนสุด
ในที่สุดเธอก็เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองแล้ว!
ที่แท้เธอไม่ได้ข้ามภพ
แต่เข้าสู่โลกในนิยาย!
เธอเข้าไปอยู่ในนิยายที่เธอติดตามมาตลอดเรื่อง “อำนาจอัครเสนาบดี” ซึ่งเป็นภรรยาของเล้งเซียวพระเอกของเรื่อง พูดให้ถูกคืออดีตภรรยา
นี่มันนิยายแนวยกระดับสำหรับผู้ชายแท้ๆ พระเอกเล้งเซียวตอนเด็กครอบครัวประสบเหตุการณ์ไม่คาดฝัน พ่อตายแม่ป่วยหนัก การรักษาโรคใช้เงินสุดท้ายของครอบครัวหมดและยังเป็นหนี้ ถูกภรรยาใหม่ทิ้ง ต้องเลี้ยงน้องชายสามคนอยู่ในกระท่อมมุงจาก กินรำข้าวและผักดอง อดอยากหนาวเหน็บ แล้วในปีที่สามเล้งเซียวก็สอบได้ที่หนึ่งสามครั้งติดต่อกัน คว้าตำแหน่งจอหงวน!
หลังจากนั้นก็เป็นเส้นทางชีวิตของขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ที่ราวกับเปิดโหมดโกง ต่อสู้และไต่เต้าขึ้นไปเรื่อยๆ จนมีอำนาจล้นฟ้า
บนเส้นทางขุนนางนี้ สาวงามหลากหลายแบบนับไม่ถ้วนต่างพากันเข้ามาหา
ไม่มีใครอื่นนอกจากพระเอก!
มีเพียงพระเอกเท่านั้น!
เมาแล้วได้แนบอกสาวงาม ตื่นขึ้นมาครองอำนาจเหนือหล้า นี่คือภาพสะท้อนความเป็นจริงที่สุดของเล้งเซียว
ถามว่าพระเอกรักผู้หญิงคนไหนมากที่สุด ขอโทษนะ เขาไม่รักใครเลย
อย่าถาม ถามก็ได้คำตอบว่าโหดร้ายไร้ความปรานี
แล้วเธอเป็นใครล่ะ เธอคือเวินหน่วนหน่วน ผู้ที่เล้งเซียวพระเอกแต่งเข้ามาเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้แม่ โดยเป็นการหมั้นหมายตั้งแต่ยังอยู่ในท้อง และใช่ ชื่อเดียวกันกับเธอ เพราะความบังเอิญนี้เองที่ทำให้เธอซึ่งเป็นผู้หญิงมาอ่านนิยายสำหรับผู้ชายเรื่องนี้!
แต่ถึงแม้จะแต่งเพื่อสะเดาะเคราะห์ก็ไม่มีผล แม่ของเล้งเซียวยังคงเสียชีวิต ทิ้งน้องชายที่ผอมบางสามคนและบ้านที่ยากจนจนแทบเปิดหม้อไม่ได้ไว้ให้เล้งเซียว
เวินหน่วนหน่วนที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กจะเต็มใจแต่งเข้าครอบครัวแบบนี้ได้อย่างไร? จะเต็มใจอยู่กับบ้านที่ยากจนไร้ความหวังนี้และใช้ชีวิตอย่างแร้นแค้นได้อย่างไร?
แน่นอนว่าต้องวางแผนหนีไป กำจัดคนพวกนี้ให้พ้นตัว
จริงๆ แล้วในคืนวันแต่งงานเวินหน่วนหน่วนไม่เต็มใจ เล้งเซียวก็ไม่ได้บังคับ เพียงแต่สัญญาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่าเมื่อเขาสอบได้ตำแหน่งและเข้าเมืองหลวงแล้ว จะหาคู่ครองที่ดีให้เธอ และส่งเธอออกเรือนในฐานะพี่ชาย
นี่ก็เพื่อตอบแทนพ่อแม่ของเวินหน่วนหน่วนที่ในยามที่พระเอกยากจนข้นแค้น ยังยอมรักษาคำมั่นสัญญา ยกลูกสาวให้มาแต่งงานกับเล้งเซียวเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้แม่ของเขา
พระเอกถือว่าดีที่สุดแล้ว เพราะในเมืองเล็กๆ อย่างถงเฉิง ผู้หญิงที่เคยแต่งงานแล้วอย่างเวินหน่วนหน่วนยากที่จะปิดบังได้ การจะหาสามีที่ดีไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่พอเข้าเมืองหลวงก็ต่างออกไป ไกลแสนไกล สองคนที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับทางการก็ไม่ถือว่าเป็นสามีภรรยากัน
แต่เวินหน่วนหน่วนไม่คิดแบบนั้น เธอคิดว่านี่เป็นเพียงคำพูดถ่วงเวลาของเล้งเซียว เธอสวยขนาดนี้ เล้งเซียวจะยอมปล่อยเธอไปแต่งงานกับคนอื่นได้อย่างไร?
แล้วเขาพูดว่าเขาสอบได้ก็จะสอบได้เหรอ?
เมืองถงเฉิงเล็กๆ แห่งนี้สิบกว่าปีไม่มีบัณฑิตจอหงวนสักคน เธอไม่เชื่อว่าตระกูลเล้งที่ทั้งจนทั้งทุกข์จะมีวันรุ่งเรือง!
ในนิยายก็เป็นตอนนี้ที่เวินหน่วนหน่วนอดอาหารประท้วง และถูกโฮว์โฉ่วอู๋อายุหลายร้อยปีที่ตระกูลเล้งขุดเจอโดยบังเอิญช่วยชีวิตไว้ แต่เธอไม่คิดว่านั่นเป็นความดีของคนในตระกูลเล้ง แต่คิดว่าตัวเองยังไม่ถึงฆาต พอหายดีมีแรง ก็เก็บเงินสินสอดทั้งหมดของตัวเองโดยไม่เหลือแม้แต่สตางค์เดียว แล้วเข้าไปอยู่ในเมือง
ส่วนทางฝั่งนี้ พี่น้องตระกูลเล้งที่หวังจะขายโฮว์โฉ่วอู๋อายุร้อยปีเพื่อใช้หนี้ ก็ต้องจำใจมองบ้านอิฐและกระเบื้องสามห้องถูกขายให้คนอื่นไปในราคาที่ต่ำมาก เพราะไม่มีเงินใช้หนี้
ทำให้พี่น้องสี่คนต้องอยู่ในกระท่อมมุงจาก กินรำข้าวและผักดอง อดอยากหนาวเหน็บ ใช้ชีวิตอย่างน่าสังเวชยิ่ง
ส่วนเวินหน่วนหน่วนที่เดิมทีมีสินสอดมากมาย อยู่ในเมืองก็ถือว่าสบายใจ แต่พอรู้ว่าเล้งเซียวมีอำนาจล้นฟ้า ก็ต้องดิ้นรนเข้าไปหา นำเรื่องที่พ่อแม่เธอยอมรักษาความซื่อสัตย์ตอนตระกูลเล้งตกต่ำ ยกเธอมาแต่งเพื่อสะเดาะเคราะห์มาข่มขู่ ร้องไห้โวยวายจนในที่สุดก็อยู่ต่อได้
แล้วพอเห็นเล้งเซียวที่สูงใหญ่ผอมบางและมีอำนาจไร้ขอบเขตว่าดีไปหมด ก็ไม่ยอมปล่อยมือ อยากได้เขามาให้ได้!
ไม่ต้องคิดให้มากความ ในนิยายสำหรับผู้ชายที่ได้เป็นพระเอกใหญ่ จะเป็นคนธรรมดาหรือใช้วิธีธรรมดาได้อย่างไร?
เวินหน่วนหน่วนตอนนั้นไม่คิดชีวิตของพวกเขา หนีไปคนเดียว ตอนนี้พวกเขาร่ำรวยมีอำนาจแล้ว กลับหน้ามาหวังพึ่งและทำตัวน่ารำคาญ ทำอะไรที่เกินเหตุไปหมด อย่าว่าแต่เล้งเซียวเลย แม้แต่คนธรรมดาก็ทนไม่ไหว
ยิ่งไปกว่านั้นเล้งเซียวไม่ใช่คนธรรมดา เขาคืออัครเสนาบดีผู้มีเล่ห์เหลี่ยมโหดเหี้ยมและรอบคอบ
สุดท้ายเวินหน่วนหน่วนก็ตายอย่างน่าเวทนาและเงียบเชียบ
ทั้งตัวเปื้อนเลือดและเนื้อเละ ถูกฝังในป่าร้าง
เวินหน่วนหน่วนนึกถึงคำบรรยายตอนที่เธอตาย ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ต่อให้อาหารในปากก็ไม่อร่อยอีกต่อไป
อือๆ เธอไม่เอา เธอไม่เอา
เธอผิดแล้ว เธอไม่ควรโลภ ที่แท้คนที่ตั้งแต่น้อยจนโตไม่เคยเก็บเงินเกินสิบหยวนได้เลย พอเจอเรื่องแบบนี้ที่เหมือนพายตกลงมาจากฟ้า ต้องเตรียมใจไว้เสมอ
ดูเธอสิ เข้ามาอยู่ในนิยายพระเอกอย่างแท้จริงแบบนี้ ได้เป็นตัวประกอบตัวร้ายที่ตัวเล็กมากๆ
ก็แค่ตัวประกอบที่ทำให้ชีวิตพระเอกยากลำบากขึ้น และเพิ่มจำนวนตัวอักษรให้เรื่องยาวขึ้นเท่านั้นแหละ
เธอจะทำยังไงดี?
พระเจ้า ตอนนี้คืนตู้เย็นแล้วกลับไปใช้ชีวิตในโลกเดิม จะมีโอกาสไหม?