ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ดวงตาหงส์คู่หนึ่งเฉียงขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาลึกล้ำดุจผืนน้ำในทะเลสาบ แสงวูบวาบพร่างพราว ร่างทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเย็นชาและห่างเหิน ห่างไกลราวกับจันทราบนฟากฟ้า
แม้สวมเสื้อคลุมตัวยาวที่ซักจนสีซีดจาง ก็ยังงามดุจหยกเจียระไน เขียวขจีดั่งหมู่สน หล่อเลิศไร้ผู้ใดเทียบในใต้หล้า
เวินหน่วนหน่วนเดาได้แล้วว่าคนผู้นี้เป็นใคร
นอกจากเล้งเซียว ยังมีใครเหมาะกับคำว่า “หล่อเลิศไร้ผู้ใดเทียบในใต้หล้า” อีก
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่า การยืนสง่างามดุจต้นกล้วยไม้หยก และรอยยิ้มละมุนดุจจันทร์กระจ่างที่โอบรับเข้าสู่อ้อมอกเป็นอย่างไร
ใช่แล้ว เล้งเซียว พระเอกหนุ่มผู้เย็นชาและห่างเหิน งามดุจหยกเจียระไน เขียวขจีดั่งหมู่สน ตอนนี้กำลังเผยรอยยิ้มจางๆ อยู่!
ส่วนเธอ ผมเผ้ายุ่งเหยิงมัดรวบลวกๆ สีหน้าบิดเบี้ยว แก้มตุ่ยเพราะยัดหมั่นโถวเต็มปาก
และอย่างที่เธอพูดไว้ก่อนหน้านี้ น้ำซอสจากหมั่นโถวที่ทำไม่ได้ไหลแค่ถึงมุมปาก แต่ยังเลอะเต็มสองมือ ตอนนี้ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้ว!
ภาพนี้ช่างงดงามเกินบรรยาย เวินหน่วนหน่วนไม่กล้าคิดต่อ
ในใจเธอด่าชายหน้าแหลมแก้มตอบจนแทบตายอยู่แล้ว ทำไมไม่โผล่มาตอนไหนก็ได้ ต้องมาตอนที่เล้งเซียวอยู่ด้วยพอดีด้วย!
ก่อนหน้านี้เธอยังคิดจะสร้างภาพหญิงสาวอ่อนโยน เรียบร้อย ใจดี และงดงามไว้ในใจเล้งเซียว
จากนั้นค่อยอาศัยเหตุผลอันสมควรเข้าไปเกาะขาเขา
ตอนนี้ดีเลย ไม่ต้องคิดแล้ว คิดหาทางพึ่งพาตัวเองดีกว่า
“พี่สะใภ้ พี่ชายใหญ่มาแล้ว!” เล้งเทียนลากรถเข็นวิ่งปรู๊ดออกมาจากด้านหลัง พูดอย่างตื่นเต้น
ขอบใจ! เธอมีตา มองเห็นอยู่แล้ว
เวินหน่วนหน่วนอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเล้งเซียวจะเข้ามาในเมือง!
ถ้ารู้ล่วงหน้า เธอคงแสดงเป็นสาวน้อยผู้อ่อนแอน่าสงสารสักครั้ง แล้วปล่อยให้เขาจัดการเรื่องนี้แทนแล้ว