เวินหน่วนหน่วนคิดว่าเล้งเฉินไม่อยากออกไปข้างนอก จึงส่งเสียง “อืม” เบา ๆ เป็นการบอกว่ารับรู้แล้ว
ใจของเธอค่อย ๆ ลอยไปถึงกองฝ้ายสีขาวนวลนุ่มฟู
จะฆ่าเชื้ออย่างไรดีนะ?
อีกหลายเดือนกว่าจะออกจากบ้านได้ เธอควรเตรียมไว้เท่าไรถึงจะพอดี?
หรือจะต้มด้วยน้ำเดือด แล้วผึ่งให้แห้งก่อนเก็บเข้าที่ดี?
เวลาใช้ก็ค่อยสอดไว้ตรงชั้นกลางของ “ผ้าถุงประจำเดือน”
เธอตรวจดูในกล่องแล้วมีอยู่เจ็ดแปดผืน ถ้าเปลี่ยนวันละสามสี่ผืน สองสามวันก็หมดแล้ว ถ้าเจอฝนหรือหิมะจนตากไม่แห้งเร็วพอจะทำอย่างไร?
เวินหน่วนหน่วนตัดสินใจว่าจะซื้อเข็มกับด้ายกลับมา แล้วเอาผ้าฝ้ายชิ้นเล็ก ๆ มาเย็บเพิ่ม ของแบบนี้ยิ่งเตรียมไว้มากก็ยิ่งอุ่นใจ
ถึงเธอจะตัดเสื้อทำรองเท้าไม่เป็น แต่เย็บผ้าเป็นแถบธรรมดายังพอทำได้
ตอนเด็ก ๆ ใครบ้างไม่เคยเย็บถุงทรายล่ะ
คิดแล้วก็ลงมือทำ เวินหน่วนหน่วนคัดฝ้ายสีขาวนวลฟูฟ่องออกมา แล้วค่อย ๆ แกะเมล็ดฝ้าย กิ่งแห้งใบไม้แห้งที่ติดปนอยู่ออกอย่างละเอียด
ท่ามกลางแสงแดด ขณะที่เธอกำลังคัดจนแสบตา ก็ได้ยินเสียงทุบประตูไม้ดังปัง ๆ
เล้งเทียนกับเล้งอวิ๋นกลับมาแล้ว ใบหน้าแดงก่ำ ทั้งคู่ดูตื่นเต้นไม่ต่างกัน
“พี่สะใภ้ ตัวน้องชายคนกลางกับน้องชายคนเล็กไม่สูงมาก ผ้าแต่ละพับทำเสื้อชั้นในได้คนละสองชุด เสื้อฝ้ายสองชุด แล้วยังทำเสื้อคลุมบุอีกคนละตัวได้ด้วย!” เล้งเทียนรายงานอย่างตื่นเต้น
“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?” เวินหน่วนหน่วนรู้สึกว่าผ้าหนึ่งพับหนักมาก พอม้วนเป็นม้วนแล้ว เธอก็ประเมินไม่ออกว่าผ้าหนึ่งพับยาวกี่เมตร
ถ้าคลี่ออกมาคงยาวมาก แต่ทำเสื้อผ้าได้เยอะขนาดนี้ก็เกินคาดจริง ๆ
แต่น้องชายคนกลางกับน้องชายคนเล็กยังตัวไม่สูงมาก “แล้วของนายกับพี่ชายใหญ่ล่ะ? ทำได้กี่ชุด?”