เอ่อ ถูกขนาดนี้เลยเหรอ
เวินหน่วนหน่วนจุ๊ปาก พอนึกถึงเงินสี่ร้อยตำลึงกว่า ๆ ที่เหลืออยู่ จู่ ๆ ก็พบว่าตัวเองรวยจัง
แถมยังมีวัตถุดิบในตู้เย็นอีก ต่อไปเธอก็ไม่ต้องเสียเงินซื้ออาหารแล้ว รู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม
เธอโบกมือน้อย ๆ อย่างฮึกเหิม ราวกับกำลังเหมาร้านเครื่องประดับทั้งร้าน “งั้นแกลองไปดูสิว่าบ้านไหนยังมีไข่ไก่ ไก่แก่ หรือของกินอย่างอื่นขายบ้าง เอาเงินเศษพวกนี้ไปซื้อกลับมาให้หมด ฉันอยากกินของอร่อย!”
ช่วยไม่ได้ ถ้าไม่ซื้อไข่ไก่กับไก่แก่ เธอจะเอาของที่เก็บไว้ในตู้เย็นออกมาเติมได้ยังไง?
อย่างน้อยก็ต้องให้เจ้าเล็กทั้งสามเห็นก่อน
ยิ่งมีมากก็ยิ่งดี
ไหน ๆ ก็พาตู้เย็นทะลุมิติมาด้วย แถมยังมีเงินก้อนโตอยู่ในมือ เธอไม่คิดจะปล่อยให้ตัวเองต้องลำบากหรอก
ไม่ว่าจะอยู่ในยุคปัจจุบันหรือยุคโบราณ เธอก็จะใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี เพื่อใช้ชีวิตอย่างไม่ต้องกังวลเรื่องกินเรื่องใส่ และมีของอร่อยอยู่เคียงข้าง!
คนเราก็ต้องมองไปข้างหน้า ไม่แน่ว่าถ้าเธอตั้งใจทำตามเนื้อเรื่องที่นี่จนจบ ก็อาจได้กลับไปยุคปัจจุบันอีกก็ได้
ในเมื่อทะลุมิติมาแล้ว ก็ใช้ชีวิตให้ดีเถอะ ยังไงอยู่ที่ไหนก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
~
เวินหน่วนหน่วนมองเตาที่ต้องใช้ฟืนกับกระทะเหล็กใบใหญ่สองใบในครัวแล้วแทบอยากร้องไห้
เธอตัดสินใจขอถอนคำพูดเมื่อครู่ว่า “อยู่ที่ไหนก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนกัน”
คนเราไม่เหมือนกัน ชีวิตความเป็นอยู่ในแต่ละที่ก็ไม่เหมือนกันด้วย
เฮ้อ ใครก็ได้ช่วยเธอที ตอนนี้ควรทำยังไงดี?
ถึงตอนเด็กเธอจะอยู่กับยายที่ชนบทมาตลอด บ้านยายก็ใช้เตากับกระทะเหล็ก แถมเธอยังทำกับข้าวกินเองเป็นประจำ ใช้เตาทำอาหารได้