บนโต๊ะไม้ เด็กชายร่างผอมแห้งสามคนจ้องอาหารเลิศรสตรงหน้าเขม็ง ทั้งที่หิวจนกลืนน้ำลายอึก ๆ แต่ก็ยังอดทนรออย่างมีระเบียบ ให้เวินหน่วนหน่วนที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะเป็นฝ่ายเริ่มคีบก่อน
เวินหน่วนหน่วนเองก็สังเกตเห็น จึงอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าเด็กพวกนี้ช่างควบคุมตัวเองเก่งจริง ๆ
ไม่แปลกเลยที่ภายหลังพวกเขาจะประสบความสำเร็จถึงเพียงนั้น
“เริ่มกินกันได้!” เวินหน่วนหน่วนคีบแผ่นแป้งข้าวโพดเนื้อนุ่มฟูใส่ชาม แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ เป็นสัญญาณให้เริ่มกิน
เด็กชายทั้งสามพลันพุ่งเข้าหาไก่ตุ๋นน้ำข้นตรงกลางโต๊ะราวกับสัตว์ร้ายออกล่า
ก็เป็นเด็กผู้ชายนี่นะ ชอบกินเนื้อก็เข้าใจได้
“พี่สะใภ้ คุณกินเถอะ”
เด็กชายทั้งสามคีบอาหารคำแรกของตัวเองใส่ชามเวินหน่วนหน่วนพร้อมกัน
เวินหน่วนหน่วนมองเนื้อไก่สองชิ้นตรงน่องกับปีกกลางที่เพิ่มมาในชาม แล้วก็อดรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาไม่ได้
ที่แท้พวกเขาก็คีบอาหารให้เธอ
แถมยังเป็นส่วนที่เนื้อนุ่มอร่อยที่สุดอย่างน่องไก่กับปีกกลางอีกด้วย
เวินหน่วนหน่วนไม่เคยสัมผัสความรักความผูกพันระหว่างพี่น้องมาก่อนในโลกปัจจุบัน หัวใจจึงพลันอบอุ่นขึ้นมาเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า หากไม่นับเรื่องอำนาจ ฐานะ และความมั่งคั่ง การมีน้องชายสามคนแบบนี้ก็ดีไม่น้อยเลย
เมื่อเห็นเด็กชายทั้งสามกินอาหารที่เธอทำอย่างตะกละตะกลาม ความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างแรงกล้าก็ผุดขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว
นี่คงเป็นภาพที่คนรักการทำอาหารทุกคนชอบเห็นมากที่สุดกระมัง
อาหารที่ตั้งใจทำ ได้รับการกินอย่างตั้งใจ ความอิ่มเอมใจเช่นนี้เรียบง่ายและบริสุทธิ์เหลือเกิน