โฮคาเงะรุ่นที่สาม ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เป็นโฮคาเงะที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด
ในฐานะโฮคาเงะ เขาได้รับความรักจากชาวบ้าน เพราะความผิดทั้งหมดตกเป็นของชิมูระ ดันโซ
พูดตามคำของดันโซก็คือ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นทั้งชีวิตอาบไปด้วยแสงแดด
แต่ถึงจะเป็นโฮคาเงะแบบนี้ เขากลับฝืนเจตนารมณ์เดิมที่เซนจู ฮาชิรามะตั้งหมู่บ้านนินจาขึ้นมา ปล่อยให้เด็ก ๆ ก้าวเข้าสู่สนามรบเป็นลูกกระสุนปืนใหญ่
ในสมัยที่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นดำรงตำแหน่ง ทุกครั้งที่สงครามมาถึง โรงเรียนนินจาจะไม่มีการสอบจบการศึกษา พออายุครบ 9 ขวบก็ต้องจบการศึกษาภาคบังคับ
คาแซนมองดูเด็กคนอื่น ๆ ในห้องเรียน
มีอิโนะ-ชิกะ-โจรุ่นปัจจุบัน ยูฮิ คุเรไน ซารุโทบิ อาสึมะ และคนอื่น ๆ อีกหลายรุ่นสอง
คนเหล่านี้มีตระกูลหนุนหลัง และเป็นฝ่ายโฮคาเงะ การเอาชีวิตรอดจึงมีความมั่นคงในระดับหนึ่ง ส่วนโฮคาเงะสายสามัญอย่างคาแซนไม่มีสิทธิ์แบบนั้น
ครูฝึกที่มีความสามารถ ถูกแบ่งไปดูแลทายาทตระกูลนินจาเหล่านี้ ที่เหลือก็เป็นครูฝึกความสามารถทั่ว ๆ ไป
“พึ่งตัวเองดีกว่าพึ่งใคร คิดมากไปทำไม?”
คาแซนหันหน้ามองวิวนอกหน้าต่าง
ตัวเองที่มีการ์ปเป็นแม่แบบและความทรงจำในการฝึกฝน อนาคตจะต้องไม่ต่ำต้อย ขอแค่ผ่านสงครามนินจาครั้งที่สามไปได้อย่างปลอดภัย หลังจากนั้นก็มั่นคงแล้ว
แต่ตั้งแต่เริ่มฝึกตอนอายุ 4 ขวบ คาแซนยังไม่มีความก้าวหน้าที่แท้จริงเลย
หกวิชาของกองทัพเรือไม่สามารถฝึกได้เพราะร่างกายยังไม่ถึงมาตรฐาน สีออร่าทั้งสามก็ยังไม่ตื่น
ท่าไม้ตายกำปั้นเหล็กทั้งหมด ก็ยังเป็นเพียงเปลือกนอกเพราะไม่มีออร่าหนุน
ยังห่างไกลจากระดับที่สามารถชกระเบิดเกาะรังผึ้งได้หนึ่งหมัด!
“แต่เทียบกับไก้แล้ว สภาพร่างกายของฉันดีกว่าเยอะ”
พลังต่อสู้ของโจรสลัดอาจไม่ถึงระดับโรกุโดของโฮคาเงะที่ว่ากันว่าเป็นระดับสูงสุด แต่โลกของโจรสลัดนั้น ทุกคนมีเลือดหนาเป็นวัว
อาโอคิจิกับอากาอินุ ดวลกันครั้งหนึ่งต้องสู้สิบวันสิบคืนกว่าจะรู้ผลแพ้ชนะ
ดังนั้น สภาพร่างกายของคาแซน ต่อให้เป็นไมโตะ ไก้ที่เน้นวิชากายภาพก็ยังสู้ไม่ได้
........
เที่ยง
ตอนกินข้าว
เหล่านักเรียนที่ตื่นเต้นมารวมกลุ่มกัน หัวข้อสนทนาหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะพูดถึงฮาตาเกะ คาคาชิรุ่นเดียวกัน
“ฉันได้ยินพ่อบอกว่า คาคาชิเพิ่งทำภารกิจระดับเอเสร็จกับครูฝึกมา”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ ถึงจะไม่ยอมรับแต่คาคาชิเก่งจริง ๆ นะ”
เหล่าเด็กตระกูลนินจากลุ่มหนึ่งอดถอนหายใจไม่ได้
ในฐานะอัจฉริยะที่ทำลายสถิติโรงเรียนนินจา จบการศึกษาก่อนกำหนดตอนอายุ 5 ขวบ คาคาชิมีชื่อเสียงมากทั่วทั้งโคโนฮะ
ถ้าวันหนึ่งมีข่าวว่าคาคาชิกลายเป็นโจนิน พวกเขาคงไม่แปลกใจเท่าไร
“คาแซน ลองชิมอันนี้สิ”
คาแซนเข้ากับกลุ่มได้ดี ถึงจะไม่มีหัวข้อร่วมกับเด็กกลุ่มนี้มากนัก แต่เขาไม่ได้วิ่งไปที่มุมไหนของโรงเรียนเหมือนอุจิวะ จง แล้วกินข้าวคนเดียว!
เหตุผลก็คือมีคนยอมป้อนข้าวให้
คาแซนที่มีการ์ปเป็นแม่แบบ สืบทอดนิสัยกินจุของการ์ปมาด้วย
ข้าวเที่ยงของคนอื่นเป็นข้าวกล่องเล็ก ๆ กินไม่กี่คำก็อิ่ม แต่คาแซนไม่ใช่ เขาต้องกินข้าวปั้นหลายสิบลูกถึงจะพอดีท้อง
“อำ~”
คาแซนมองเนื้อที่ยูฮิ คุเรไนคีบมาให้ อ้าปากแล้วกลืนลงไปคำเดียว
“ขอบใจนะ คุเรไน”
“ไม่เป็นไร ฉันคนเดียวก็กินไม่หมดหรอก”
ยูฮิ คุเรไนมองตะเกียบที่คาแซนกัดแล้ว รู้สึกเขินนิดหน่อย แล้วใช้ลิ้นเลียปลายตะเกียบ
ซารุโทบิ อาสึมะที่อยู่ไม่ไกลเห็นเข้า ระเบิดอารมณ์ทันที
“เฮ้ย คาแซน นายนี่อย่ามานั่งกินข้าวกับผู้หญิงทุกมื้อสิ บางทีก็มานั่งกับพวกเราบ้างสิ คนไม่รู้ยังคิดว่านายเป็นผู้หญิงเลย”
เด็กคนอื่น ๆ ได้ยินแล้วหัวเราะลั่น
“ไม่ใช่...ไม่เกี่ยวกับคาแซน...ฉันหาคาแซนเอง...”
คาแซนยังไม่ทันพูด ยูฮิ คุเรไนก็ช่วยพูดแทนเขาก่อน
หน้าตาของคาแซนไม่ได้หล่อเหลาอ่อนโยนแบบอุจิวะหรือคาคาชิ แต่ดูทะมัดทะแมงมีชีวิตชีวา
บวกกับอายุที่ดูไม่เข้ากับร่างกาย...สรุปคือยูฮิ คุเรไนรู้สึกว่าคาแซนแตกต่างจากเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ
คาแซนส่งสายตาให้อาสึมะให้เขาคิดเอง แล้วก็ยกมือซ้ายขวาทำท่าช้า ๆ มือขวาซ้ายทวนซ้ำ กินข้าวปั้นหลายสิบลูกหมดในไม่กี่อึดใจ
“นี่”
“ขอบใจ”
คาแซนรับน้ำที่ยูฮิ คุเรไนส่งให้ “กลั่ก ๆ ๆ” ดื่มจนหมด แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องเรียน
“จะไปฝึกอีกแล้วเหรอ?”
“อือ กำปั้นฉันยังแข็งไม่พอ เร็วไม่พอ”
ลำบากจังเลยนะ
ยูฮิ คุเรไนมองคาแซนจากไป แล้วค่อยตั้งใจกินข้าวเที่ยงของตัวเอง
ส่วนใหญ่ป้อนให้คาแซนไปแล้ว แต่เธอกินน้อย อิ่มได้
“เชอะ นายนี่ รู้จักแต่ชกมุม ชกมุมอย่างเดียว จะเป็นนินจาที่เก่งได้ยังไง?”
อาสึมะบ่นกับพวกพ้อง
การต่อสู้ของนินจา วิชานินจาเป็นหลัก ใช้แค่วิชากายภาพจะไปได้ไกลแค่ไหน?
ดูไมโตะ ไก้ก็รู้แล้ว ถึงขนาดเคยเข้าโรงเรียนนินจาไม่ได้
“พูดแบบนี้ฉันฟังไม่ได้นะ” ฮิวงะ โทริงก็ลุกขึ้นยืน
วิชาลับของตระกูลฮิวงะคือวิชากายภาพนุ่มนวล ใช้คู่กับเนตรขาวที่เป็นเลือดสืบทอด เป็นตระกูลนินจาที่มีชื่อเสียงในโลกนินจา
ส่วนวิชากายภาพนุ่มนวล ในแง่หนึ่งก็เป็นวิชากายภาพแบบหนึ่งด้วย
“มาดวลกันสิ ลูกชายโฮคาเงะ!”
ฮิวงะ โทริก้าวร้าวมาก ถึงนายจะเป็นลูกชายโฮคาเงะรุ่นที่สาม แต่ตระกูลเนตรขาวของฉันก็ไม่กลัวนาย
อุจิวะกับฮิวงะก็เป็นแบบนี้ มองใครก็รู้สึกว่าไม่เท่าตัวเอง
“เอามาเลย สนามซ้อมเจอกัน!” อาสึมะมีไฟอยู่แล้ว ตอนนี้มีคนออกหัวให้ เขารับคำท้าทันที
อุจิวะกับฮิวงะบ้านี่ ถ้าไม่ซัดเสียให้เข็ด คงคิดว่าโคโนฮะเป็นของพวกมัน
เรื่องพวกนี้ คาแซนไม่รู้ เขามาถึงที่ที่ไม่มีคน แล้วเริ่มฝึกประจำวัน
แผนการฝึกประจำวันของเขาทำตามค่ายฝึกทหารชั้นยอดของกองทัพเรือ
วิดพื้น 2000 ครั้ง ปีนเชือก 100 รอบ วิ่งยาว 200 รอบ และฝึกซ้อมจริง เป็นต้น
เขารู้สึกว่าร่างกายรับไหวมากกว่านี้ เพราะเป็นการ์ปที่เป็นแม่แบบ ทุกวันฝึกเสร็จตามกำหนด ก็จะลองท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง
“ปัง ๆ ๆ”
กำปั้นของเขาร่วงลงบนหลักไม้อย่างต่อเนื่อง ทุกหมัดใช้พลังเต็มที่
หลักไม้ที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็บิดเบี้ยวภายใต้การทุบอย่างบ้าคลั่งของเขา แล้วก็แตกสลาย
ไม่รู้ว่าชกไปกี่ครั้ง หลักไม้ทั้งต้น “ตูม” หนึ่งถูกเขาชกระเบิดด้วยกำปั้น
คาแซนหายใจเข้าลึก ๆ แล้วไปขนหลักไม้อันใหม่ที่เตรียมไว้ แล้ว continue ชกต่อไป
เทียบกับการ์ปที่ใช้ภูเขาฝึก คาแซนตีหลักไม้นี่ช่างเป็นเรื่องเด็ก ๆ
พอเสียงกริ่งดัง คาแซนถึงหยุด ล้างตัวง่าย ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปเรียนต่อ
“ไม่รู้ว่าร่างกายเมื่อไหร่จะพร้อมฝึกหกวิชา”
“แล้วก็วิชาแยกร่างด้วย ของพวกนี้ต้องหาทางเอามาให้ได้”
โลกของนารูโตะมีบั๊กการฝึกฝนอยู่อย่างหนึ่ง วิชาแยกร่างและวิชาแยกร่างหมู่
วิชานี้ โฮคาเงะรุ่นสองเลียนแบบวิชาแยกร่างไม้ของโฮคาเงะรุ่นหนึ่งสร้างขึ้นมา
สามารถสร้างร่างจริงออกมาสู้ได้
แต่ประโยชน์ใหญ่ที่สุดของวิชานี้ คือตอนที่ร่างถูกสลายหรือถูกทำลาย จะคืนความทรงจำให้กับตัวหลัก รวมถึงความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้า
ขอเพียงจิตใจและเจตจำนงแข็งแกร่งพอ คาแซนกระทั่งสามารถฝึกหกวิชาพร้อมกันได้!