วิชาแยกร่างและวิชาแยกร่างหมู่ ไม่ว่ายังไงคาแซนก็ต้องทำให้ได้มาให้ได้
กลับมาที่ห้องเรียน คาแซนนั่งที่ของตัวเองและตั้งใจฟังครูสอน
ชีวิตในโรงเรียนนินจายังค่อนข้างสบาย เด็กกลุ่มหนึ่งก็หัวเราะเล่นกันทั้งวัน ไม่มีความกังวลใดๆ
แต่โลกนารูโตะเด็กๆ โตเร็วเกินไป ถ้าไม่เห็นกับตาตัวเองก็ยากจะเชื่อว่าเด็กอายุไม่ถึงสิบขวบเริ่มแข่งขันกันเรื่องเพศชาย/เพศหญิงแล้ว
คาแซนในห้องเรียนจริงๆ แล้วค่อนข้างได้รับความนิยมจากสาวๆ
เขาไม่มีพรสวรรค์ระดับคาคาชิ แต่ก็หน้าตาดีพอตัว
อาสึมะพวกนั้นคิดว่าคาแซนกินข้าวเหมือนหมาหัวเน่าชิงขี้ แต่ยูฮิ คุเรไนกับสาวๆ บางส่วนกลับคิดว่าเขาดูเท่ห์มีพลัง
แต่เด็กๆ ยังบริสุทธิ์มาก วิธีดึงดูดความสนใจสาวๆ ไม่ก็การดูถูกผู้ชายคนอื่นเพื่อเชิดชูตัวเอง หรือไม่ก็แกล้งให้สาวๆ โมโหเพื่อเรียกความสนใจ
ต่อให้โดนด่าก็เถอะ แค่ได้คุยด้วยก็ดีใจได้ทั้งวันแล้ว
ใช่แล้ว พูดถึงนายเลย อุจิวะ โอบิโตะ!
"ฮึ่ย คาคาชิคนนั้นมีก็แค่พ่อที่ดีหน่อยหรือไง?"
"สักวันฉันจะเหนือกว่าเขาให้ได้!"
โอปี้พูดจาโอ้อวดไปเรื่อย
ที่พูดเสียงดังขนาดนี้ ที่จริงก็พูดให้โนฮาระ รินฟังนั่นแหละ
"โอบิโตะ!" โนฮาระ รินที่ตั้งใจฟังอยู่ก็พูดเสียงดังขึ้นมา "อย่าล้อเล่นกับท่านฮาคุฮาคุ!"
"......."
เธอดูโกรธนิดหน่อย โอปี้เองก็รู้ตัวว่าพูดเกินไป
ร้องรับคำเบาๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า "ขอโทษ!"
โนฮาระ รินก็ให้อภัยเขา แล้วทั้งคู่ก็กลับมาคุยกันอย่างสนุกสนาน
คาแซนเห็นทั้งหมดอยู่ในตา
ไม่น่าแปลกใจที่โอปี้จะพลิกกลายเป็นคนมืดมนหลังจากเห็นโนฮาระ รินตาย
ในฐานะคนที่อ่อนแอที่สุด มีผู้หญิงที่น่ารักแบบนี้คอยห่วงใย ดูแล ฟังเรื่องบ่นตลอดเวลา
ใครจะปฏิเสธได้ ใครจะไม่รักได้?
ถ้าไม่ใช่เพราะฮาคุฮาคุฆ่าตัวตายจนคาคาชิเปลี่ยนไป บางทีคาคาชิในอนาคตก็อาจจะหลงรักก็ได้
เวลาผ่านไปไวมาก พอเลิกเรียน
หน้าโรงเรียนนินจามีพ่อแม่ของเด็กหลายคนมายืนรอรับลูกกลับบ้าน
คาแซนยืดคอเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้น ก็เห็นไมโตะ ไก้ใส่ชุดแตงกวาเดินมามองเขาก่อน แล้วยิ้มโชว์ฟันขาวอันเป็นเอกลักษณ์
"เริ่มเลย คาแซน ไปเผาวัยรุ่นของเราด้วยกัน!"
บอกกี่ครั้งแล้ว วัยรุ่นของฉันไม่ใช่เอาไว้เผา
คาแซนเปลี่ยนเป็นชุดฝึกซ้อม แล้วเริ่มวิ่งเต็มสปีดรอบสนามโรงเรียนนินจา
รอบแล้วรอบเล่า
จนกว่าร่างกายจะถึงขีดจำกัด เขาถึงจะหยุด
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแทบทุกวัน
"ดูสิ อีกแล้ว เด็กสองคนนั้น"
"อ๋อ ฉันได้ยินว่าพวกเขาไม่รู้จักวิชานินจาเลย ผลการเรียนที่โรงเรียนก็แย่มาก"
"ไม่รู้วิชานินจาเหรอ? ไม่รู้วิชานินจาแล้วโรงเรียนนินจารับพวกเขาทำไม?"
"ใครจะไปรู้ บางทีคงเป็นเพราะท่านโฮคาเงะรุ่นที่สามใจดีเกินไป"
เหล่าผู้ปกครองพูดกันไปมา ต่างก็บอกลูกของตัวเองให้อยู่ห่างจากเด็กประหลาดสองคนนั้น
เข้าโรงเรียนนินจาแต่ไม่เรียนวิชานินจา ต่างอะไรกับการดูหนังแล้วไม่ถอดกางเกง?
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน
ไมโตะ ไดและไมโตะ ไก้พ่อลูกยืนยกนิ้วโป้งชี้ไปทางผู้ปกครอง มืออีกข้างเท้าเอวพร้อมพูดว่า "all,in อาริกาโตะ!!!"
พวกเขาบ้าไปแล้วแน่ๆ!
นี่คือความคิดของเหล่าผู้ปกครองในตอนนั้น
แต่ไมโตะ ไดและลูกชายกลับชินชา
เรื่องแบบนี้พวกเขาได้ยินมามากเกินไปแล้ว
ไม่รู้วิชานินจา ไม่รู้วิชาภาพลวงตา มีเพียงวิชากายภาพอย่างเดียว ไมโตะ ไดคือเกะนินหมื่นปีที่ดังไปทั่วโคโนฮะ
สายตาเย็นชา เสียงหัวเราะเยาะ ดูถูก....
สิ่งเหล่านี้ ตั้งแต่ไมโตะ ไก้จำความได้ ก็ติดตามพ่อลูกคู่นี้มาตลอด
เผชิญหน้ากับความไม่เชื่อถือและการไม่ยอมรับ พ่อลูกคู่นี้กลับใช้เป็นแรงผลักดันให้ตัวเองก้าวไปข้างหน้า
วัยรุ่นของพวกเขามันพิเศษไม่เหมือนใครจริงๆ
เหล่าผู้ปกครองต่างรีบเดินหนีไปเหมือนหลบโรคระบาด กลัวว่าจะติดเอาด้วย
ทำเรื่องทั้งหมดเสร็จ ไมโตะ ไดก็โค้งลงมาสอนลูกชายตัวเอง
"เร็วเข้า ไก้ คาแซนวิ่งนำหน้าไปห้ารอบแล้ว นั่นหมายความว่าวัยรุ่นของแกตามหลังคาแซนไปห้ารอบเต็มๆ"
"โอ้ส! ฉันจะต้องไล่ตามคาแซนให้ทัน! พอไล่ตามคาแซนทันครบห้ารอบ ฉันจะไปท้าคาคาชิ!"
ไมโตะ ไก้พูดจบ ก็วิ่งขึ้นลู่ตามคาแซนไปทันที
ไมโตะ ไดยืนเท้าเอว ดวงตาเป็นประกาย
"สู้ๆ นะ ไก้ คาแซนไม่เคยใส่ใจคำพูดพวกนั้นเลย"
ไมโตะ ไดรักเด็กคนนี้มาก
เขายังจำได้ว่าตอนนั้นลูกชายตัวเองเพราะโดนคนอื่นหัวเราะเยาะก็โกรธขึ้นไปเถียงกับพวกนั้น ผลสุดท้ายโดนรุมกระทืบไปยกใหญ่
ไมโตะ ไดตอนนั้นรู้สึกซาบซึ้งใจมาก ลูกชายตัวเองสู้เพื่อปกป้องเขาถึงได้ขึ้นไปเรียกร้องความยุติธรรม
"แต่ไก้ ชัยชนะที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การเอาชนะคนที่แข็งแกร่งกว่ามันง่ายๆ แบบนั้นหรอกนะ"
ไมโตะ ไก้เด็กๆ ย่อมไม่เข้าใจว่าที่พ่อพูดว่า "วัยรุ่น" นั้นหมายถึงอะไร
ตอนนี้ในสายตาเขาเหลือเพียงคาแซนที่วิ่งอยู่ข้างหน้าเสมอ
"ต้องเหนือแกให้ได้ คาแซน!"
เขาปลุกใจตัวเองอย่างบ้าคลั่ง สุดแรงเกิดเพื่อจะตามให้ทัน
ในขณะเดียวกัน
ยูฮิ คุเรไนกับโนฮาระ รินที่เก็บห้องเสร็จก็กำลังจะกลับบ้าน
ทั้งคู่คุยกันเล่นไปเรื่อย พอเดินมาถึงหน้าต่างที่มองเห็นสนามได้ชัดที่สุด คุเรไนก็หยุดเดิน
ตรงนั้น คาแซนกำลังวิ่งสุดกำลัง
ภาพนี้ เหมือนกับเอมิยะจอมยุทธ์ตอนกระโดดสูงเลย
โนฮาระ รินก็หยุดลง มองตามสายตาคุเรไนไป
"คาแซนนี่ ใจแข็งจังเลยนะ"
"อื้ม"
คุเรไนพยักหน้ารับ ตาสีแดงจ้องมองไม่กะพริบ
วิชานินจา วิชาภาพลวงตา คาแซนมีความสามารถธรรมดามาก เขาเลยทุ่มเทให้วิชากายภาพอย่างไม่ลังเล
ความใจแข็งและการไม่ยอมแพ้อุปสรรคแบบนี้ ดึงดูดเธอมาก
"งั้น....นี่คือเหตุผลที่คุเรไนชอบคาแซนเหรอ?"
"อื้ม.....เอ๊ะ?!"
คุเรไนพยักหน้ารับโดยสัญชาตญาณ แต่ก็รู้สึกตัวทันที รีบโบกมือทั้งสองข้าง
"ไม่ใช่ รินพูดอะไรบ้าๆ อย่า! ไม่มีเรื่องแบบนั้น!"
เธอปฏิเสธสุดชีวิต แต่พอเห็นรินยิ้มยิ่งสดใส เธอก็ยอมแพ้ก้มหน้ารับ
ก็ได้ เธอชอบคาแซนจริงๆ
โนฮาระ รินเห็นแบบนั้น เหมือนชนะศึกใหญ่ ตามถามต่อ "ว่าแต่คุเรไนรู้จักคาแซนได้ยังไง? ฉันจำได้ว่าวันแรกที่เข้าโรงเรียน เธอมองไปทางคาแซนตลอดเลย ตอนนั้นรู้จักกันแล้วใช่ไหม?"
รู้จักกันตอนไหนเหรอ?
คุเรไนคิดย้อนกลับไป
ตอนนั้นน่าจะเป็นวันที่นารูโตะกับฮินาตะเจอกันครั้งแรก ซึ่งเป็นวันหิมะตก
ตอนนั้นเธออายุยังไม่ถึงห้าขวบ ยังไม่ได้เข้าโรงเรียนนินจา
วันนั้น เธอเล่นสนามเด็กเล่นกับเด็กคนอื่นๆ จนมืด แล้วกำลังจะกลับบ้าน
แต่ระหว่างทางกลับบ้าน เจอหมาโรคจิตตัวหนึ่ง ตอนนั้นเธอกลัวมาก
เธอยังจำได้ หมานั่นกำลังจะพุ่งเข้ามาหาเธอ ผลสุดท้ายในฐานะลูกสาวของยูฮิ ชินคุ เราถูกความกลัวทำให้ขยับตัวไม่ออก มีแต่ขาสั่น
ก็ตอนนั้นเอง คาแซนเหมือนเทพนินจาในนิยาย ปรากฏตัวอยู่ข้างๆ เธอ
"ปัง!"
เสียงที่จนถึงตอนนี้เธอยังจำได้ มันคือหมัดที่ดังกึกก้องที่สุดเท่าที่คุเรไนเคยได้ยินมา
พอเธอลืมตา คาแซนยังคงท่าชกหมัดอยู่ ส่วนหมาตัวนั้นโดนเขาชกกระเด็นไปกระแทกกองหิมะ
ตอนนั้นคาแซนไม่แม้แต่จะมองเธอ แค่เดินไปหยิบหมาที่สลบขึ้นมาแล้วเดินไป ปากก็พูดอะไรสักอย่าง "ได้มื้อเย็นแล้ว" ประมาณนั้น
ไม่สิ คงเป็นเธอฟังผิดเอง คาแซนคงพูดว่า จะช่วยพาหมาไปหาเจ้าของมัน
"เอ๊ะ~~ไม่คิดว่าคุเรไนกับคาแซนจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย" โนฮาระ รินรู้สึกอิจฉา คิดว่ามันโรแมนติก จินตนาการว่าสักวันคาคาชิจะปรากฏตัวจากฟ้าแบบนั้นบ้าง
แต่เธอคิดว่าคุเรไนคงไม่ได้ยินผิด กับนิสัยแบบคาแซนที่แม้แต่อาหารนรกยังเอาเข้าปากได้ หมาตัวนั้นไม่ผิดคาด คืนนั้นก็เข้าท้องคาแซนไปแล้ว.....