"ตูม!"
เมื่อร่างอันมหึมาของหมีกริซลีล้มลง ก็ประกาศว่าคาแซนและฮาจิเมะชนะมื้อเย็นของวันนี้แล้ว
"พลังต่อสู้ตอนนี้ของฉัน อย่างน้อยก็เริ่มต้นที่ระดับจูนินแล้วล่ะมั้ง"
คาแซนร่อนลงมาจากอากาศ ตอนที่แตะพื้นก็มีเสียง "แคร่ก" แบบเฉพาะของโลกวันพีซดังออกมา
ป่ามรณะเป็นหนึ่งในด่านของการสอบจูนินของโคโนฮะในต้นฉบับ
ผู้เข้าสอบต้องผ่านป่ามรณะ และเก็บไอเทมจากผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ ถึงจะผ่านด่านได้
เพราะฉะนั้น
ในการสอบจูนินครั้งนั้น ด่านป่ามรณะนี้ อันตรายที่ผู้เข้าสอบต้องเผชิญก็คือสัตว์ร้ายในป่ามรณะและผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ
การที่คาแซนใช้ป่ามรณะเป็นพื้นที่ล่าสัตว์ของตัวเองได้ แสดงว่าเขามีพลังระดับจูนินแน่นอน
"อย่ามัวแต่ทำตาหิวสิ ลากมันไปที่ขอบนอกก่อน"
คาแซนลูบหัวเสือ แล้วหนึ่งคนหนึ่งเสือก็กลับไปที่ขอบนอกของป่ามรณะอีกครั้ง
เขาไม่อยากถูกสัตว์ร้ายตัวอื่นโจมตีตอนกำลังกินข้าว
ถึงป่ามรณะจะอันตราย แต่สิ่งมีชีวิตแถวขอบนอกก็ไม่ได้ต่างจากสิ่งมีชีวิตทั่วไปเท่าไหร่
จอมราชันทั้งหมดในป่า อาศัยอยู่ลึกสุดเท่านั้น
ที่ขอบนอก ฮาจิเมะนอนลงตรงนั้น ไม่มีสัตว์ตัวไหนกล้าเข้าใกล้
หาไม้ฟืน จัดการเนื้อหมีเสร็จ คาแซนก็ปิ้งเนื้อไปด้วย ฝึกชกมวยไปด้วย
ป่ามรณะนี่ดีไปหมด
มีอาหาร มีไม้แห้ง มีน้ำ แถมวิวยังสวยมาก เขียวขจีเหมือนหัวของเป่าฉียง
ก็แค่การย่างเนื้อให้สุกใช้เวลานานไปหน่อย
ระหว่างนั้น ฮาจิเมะวิ่งไปวิ่งมาเติมฟืนให้เรื่อย ๆ บางครั้งก็เอาผลไม้ป่าและเห็ดกลับมาให้คาแซนทำซุป
"เจ้านี่มันมีพิษใช่ไหมเนี่ย? ครั้งก่อนกินไปแล้วยังนอนหลับไปเลย"
"แต่ก็อร่อยดีนะ!"
คาแซนมองเห็ดสีม่วงที่ฮาจิเมะเอากลับมา ล้างหนึ่งทีแล้วโยนลงหม้อต้ม
ไม่รู้ว่าร่างกายแบบโจรสลัดมันแข็งแกร่งขนาดนี้ หรือว่าคาปูมีพรสวรรค์พิเศษกันแน่
คาแซนภูมิคุ้มกันต่ออาหารมีพิษส่วนใหญ่
มีครั้งหนึ่งเขาเอาเห็ดสีม่วงดอกนั้นกลับไป ให้หมาเล็ก ๆ ของบ้านข้าง ๆ กิน
แค่คำเดียว เจ้าหมาบนนั้นก็เป็นเหมือนคนเป็นโรคลมชัก กระตุกบนพื้นไม่หยุด แล้วก็ฟูมปาก
คาแซนตกใจมาก รีบทิ้งเห็ดในมือ แล้ววิ่งเข้าไปในบ้านข้าง ๆ บอกพวกเขาว่า หมาแก๊งนี้กินของแปลกเข้าไปแล้วตายแน่
เขายังจำได้ เด็กสาวอายุ 6 ขวบของบ้านข้าง ๆ คืนนั้นร้องไห้เสียใจมาก
สักพัก คาแซนชกมวยจนเหนื่อย กลิ่นหอม ๆ ของเนื้อก็ลอยมาเข้าจมูก
"เสร็จสักที ท้องแทบแฟบอยู่แล้ว"
คาแซนหยิบมีดออกมา หั่นส่วนที่สุกแล้ว โรยยี่หร่ากับเครื่องปรุงอื่น ๆ อ้าปากจะกัด ฮาจิเมะข้าง ๆ ก็ใช้เล็บสะกิดเขา
"อะไร?"
"โฮ้ง~"
มันร้องโฮ้ง แล้วชี้ไปที่เนื้อตรงหน้าตัวเอง
"สุกแล้ว กินได้"
"โฮ้ง~"
มันร้องโฮ้งต่อไป จ้องผงยี่หร่า
เอาเถอะ มันก็อยากได้เหมือนกัน
"เสือเยอะแยะในโลก มีแค่แกที่เก่งที่สุด ย่างเนื้อยังจะโรยยี่หร่า"
คาแซนกลอกตา แล้วใส่ยี่หร่าให้ฮาจิเมะด้วย
แบบนี้ล่ะ หนึ่งคนหนึ่งเสือถึงได้กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
ไม่นาน
หมีหนึ่งตัวก็ถูกพวกเขา "จัดการ" เรียบร้อย คาแซนนอนลงหลับเลย ท้องป่องเป็นลูกบอล ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพอใจ
ฮาจิเมะก็กินอิ่มแล้ว ใช้ขนของตัวเองเบียดกับคาแซน ให้เขานอนหลับสบายขึ้น พอมีอะไรผิดปกติ มันจะลืมตาขึ้นมาคอยระวังรอบข้างทันที
"ฉันบอกแล้วไงว่าเห็ดบ้าเนี่ยมีพิษ ง่วงอีกแล้ว"
พูดจบ จมูกเขาก็เริ่มมีฟองอากาศเด้ง นอนลงหลับไปเลย
ค่ำแล้ว
แสงจันทร์ส่องเข้ามาในป่ามรณะ พอเสียง "ป๊อป" ดังขึ้น ฟองอากาศที่จมูกคาแซนเป่าก็แตก เขาขยี้ตาลุกขึ้นนั่ง ยืดเส้นยืดสายแล้วส่งเสียงครางออกมา
สบายสุด ๆ ไปเลยที่รัก!
เงยหน้ามองฟ้า พระจันทร์แขวนอยู่กลางทางช้างเผือก ส่องแสงเย็นเยียบ
"ดึกขนาดนี้แล้ว ฉันกลับก่อนนะ"
"โฮ้ง~"
ฮาจิเมะก็ลุกขึ้น เอาหัวมาไซ้เขา
"พอได้แล้ว อย่าทำตัวเหมือนแมวเลี้ยงเลย พรุ่งนี้เลิกเรียนฉันจะมาใหม่"
"โฮ้ง~"
ฮาจิเมะถึงได้หันหลังเดินเข้าป่ามรณะไป
คาแซนก็ไปเหมือนกัน กระโดดขึ้น กระโดดข้ามรั้วป่ามรณะจากต้นไม้ มือยังถือหนังหมีอยู่แผ่นหนึ่ง
"ดึกไปหน่อยนะ พรุ่งนี้ค่อยเอาไปขาย"
คาแซนในโลกนี้ไม่มีพ่อแม่ เพราะเกิดได้ไม่นาน พ่อแม่คู่นั้นก็ตายในสงครามแล้ว
ทางโคโนฮะจะให้เงินเดือนทุกเดือนเพื่อเลี้ยงเขาให้โตเป็นผู้ใหญ่ ทำให้เหล่านินจาในหมู่บ้านรู้ว่า ต่อให้พวกเธอตายคาโด ไม่ต้องห่วง ลูกของพวกเธอเราจะดูแลให้เอง
แต่เงินแค่นั้น ไม่พอให้คาแซนกิน
พอร่างกายเริ่มโต ต่อไปเขาจะต้องใส่ของหนัก ท้าทายขีดจำกัดของร่างกายเรื่อย ๆ กระตุ้นพลังแฝงในตัว ของพวกนั้นไม่ถูกเลย
ดังนั้นคาแซนเลยมักจะเอาหนังหมีล่าสัตว์ไปขาย
ของแบบนี้ไม่ต้องกลัวไม่มีตลาด ถ้าไม่ไกลเกินไป เขาจะวิ่งไปขายให้พวกคนรวยในแคว้นอัคคีเอง
ตอนนี้?
ต้องให้พ่อค้าในโคโนฮะหากำไรจากส่วนต่าง ราคาก็เลยไม่ได้สูงมาก
.......
ระหว่างทางกลับ มีหลายคนทักทายคาแซน
ทุกคนชอบเจ้าตัวเล็กหัวโง่ ๆ คนนี้
"เห้ย คาแซน กลับมาแล้วเหรอ วันนี้เอาหนังหมีมาแผ่นใหญ่เลยนะ"
"สมกับเป็นโรงเรียนนินจาจริง ๆ ยังสอนเทคนิคล่าสัตว์ด้วย"
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าบ้าน โยกขาสองข้างอาบแสงจันทร์ พอเห็นคาแซน ก็พูดแซวสองสามคำ
คนที่อยู่แถวนี้รู้ดีว่าเจ้าคาแซนนี่วิ่งมาถึงโรงเรียนนินจาไม่เรียนวิชานินจา กลับไม่เอาถ่านไปชกมวย
คาแซนหยุดก้าว แล้วหันไปตะโกนใส่ทิศทางของผู้หญิงในบ้าน "เจ๊เซียงหลิน ฉันเห็นสามีเธอตอนเช้าขายปลาแอบลูบมือของแม่ม่ายดำ เธอด้วย แถมยังไม่เก็บเงินอีก"
"อะไรนะ?!"
เสียงร้องตกใจดังมาจากในบ้าน แล้วผู้หญิงคนหนึ่งก็วิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว มือถือมีดเล่มหนึ่ง
ชายที่เพิ่งแซวคาแซนอยู่เมื่อกี้รีบแยกย้าย "ไม่ได้เรื่อง อย่าไปฟังไอ้เด็กเวรคาแซนพูด มันโกหก ฉันเก็บเงินแล้ว"
"ได้ยินไหมเจ๊เซียงหลิน เขาไม่ได้ปฏิเสธว่าแอบลูบมือคนอื่น!"
"อ่า ไอ้เด็กเวรคาแซน นายรอได้เลย..."
ถนนทั้งสายเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ผู้คนมองเด็กดื้อคาแซนอย่างขบขัน
"ฮึ่ย ไอ้ขี้แพ้ ยังกล้ามาล้อฉันอีก"
คาแซนทำหน้าดูถูกเดินต่อไป ผลปรากฏว่าเดินได้ไม่ไกล เขาก็เห็นคนหัวขาวใส่หน้ากากเดินมาจากอีกฝั่งของถนน
"คาคาชิ?"
"บังเอิญจัง กำลังอยากลองดูว่าหมัดฉันตอนนี้แข็งพอหรือยัง"