"โย่ คาคาชิ กลับมาแล้วเหรอ ได้ยินว่าช่วงนี้แกออกโรงบ่อยหนิ"
คาแซนเห็นคนก็ตรงขวางทางคาคาชิทันที
อีกฝ่ายเงยหน้ามอง เห็นว่าเป็นคาแซน ก็เดินเลี่ยงไปเงียบ ๆ เตรียมกลับบ้านต่อ
แต่งตัวเหมือนในความทรงจำ หลังสะพายดาบสั้นเล่มหนึ่ง แค่ตอนนี้ชาริงกันยังอยู่ในเบ้าตาของโอบิโตะ เลยเท่ห์น้อยกว่าต้นฉบับหน่อยนึง
คาแซนก้าวขวาง ยังคงขวางทางเขาอยู่ดี
"แกมันต้องการอะไร?" ในที่สุดคาคาชิก็เอ่ยปาก ขมวดคิ้ว สายตาไม่เป็นมิตร
คาคาชิในช่วงนี้ มองเพื่อนร่วมทางทุกคนเท่าเทียมกันหมด
โนฮาระ ริน, อุจิวะ โอบิโตะ, ไมโตะ ไก้, ซารุโทบิ อาสึมะ ใครก็เหมือนกัน
ก็แค่กลุ่มเด็กเป้งที่ยังไม่โต
พวกเขาไม่เข้าใจความโหดร้ายของโลกนินจา อยู่อย่างมีความสุขใต้ร่มเงาของผู้ใหญ่
"หาที่ทางสักแห่ง สู้กับฉันสักตั้งเถอะ ไอนักปราชญ์"
"ฉันไม่สนใจจะสู้กับแก หลีกไป ฉันต้องกลับบ้าน"
คาคาชิจะไปสู้กับคาแซนได้ยังไง
ถึงจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่เขารู้ว่าคาแซนเหมือนกับไมโตะ ไก้ ฝึกแต่กายภาพล้วน ๆ
และก็...
พ่อของเขาเอง ยังให้การประเมินคาแซนไว้สูงมาก...
พ่อ...
แค่คิดถึงคำนี้ เขาก็อดนึกถึงคืนนั้นไม่ได้ คืนที่พ่อที่เขารักที่สุด ฮาคุฮาคุแห่งโคโนฮะ ฆ่าตัวตายในบ้าน
หน้าที่ของนินจาคือทำภารกิจให้สำเร็จ ไม่ใช่ไปแข่งดีแข่งเด่นแบบเด็ก ๆ
"โอ้ หมายความว่าไม่ต้องหาที่ทางงั้นสิ"
"งั้นก็สู้กันตรงนี้เลย!"
คาแซนโยนหนังหมีทิ้งไร้รัก สะบัดเท้าก้าวเดียว ร่างพุ่งออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ เข้าชกตรงหน้าคาคาชิทันที