หลิวอีเฉินที่ถูกหลิวอีเฟยกอดอยู่ในอ้อมแขน พลันเห็นหน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาในหัวอย่างเงียบ ๆ
【ติ๊ง! สรุปผลการแสดง】
【จำนวนผู้ชมทั้งหมด: 27 คน】
【ระดับปฏิกิริยาทางอารมณ์เฉลี่ย: 3.2】
【ครั้งนี้ได้รับแต้มฝีมือการแสดง ×45!】
【แต้มฝีมือการแสดงทั้งหมดในปัจจุบัน: 151 แต้ม!】
45 แต้ม
เขาฝึกอยู่ที่บ้านมาครึ่งเดือน รวมแล้วเพิ่งสะสมได้ร้อยกว่าแต้มเท่านั้น แต่แสดงครั้งเดียวได้ตั้ง 45 แต้ม!
หลิวอีเฉินซุกอยู่ในอ้อมแขนหลิวอีเฟย ใบหน้าน้อย ๆ ประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
รอยยิ้มนั้นไม่ได้เกิดจากแต้มฝีมือการแสดงเพียงอย่างเดียว
มีคนรายล้อมชมไม่ขาดปาก แถมยังถูกพี่สาวกอดหอม รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครึกครื้นและสายตาเป็นมิตร
พูดตามตรง รู้สึกดีไม่น้อยเลย
“เอาละ ๆ แยกย้ายกันได้แล้ว ฉากต่อไปต้องจัดตำแหน่งกัน” ผู้ช่วยผู้กำกับตะโกนผ่านวิทยุสื่อสารอยู่ทางนั้น
ผู้คนที่มุงดูค่อย ๆ แยกย้ายกลับไปประจำตำแหน่ง
หลิวอีเฟยส่งหลิวอีเฉินคืนให้หลิวเสี่ยวลี่ แล้วก้มลงจุ๊บหน้าผากเขาอีกครั้ง
“พี่ไปถ่ายละครแล้วนะ นั่งดูอยู่ข้าง ๆ ดี ๆ รอพี่ก่อนล่ะ”
หลิวเสี่ยวลี่อุ้มหลิวอีเฉินไปนั่งบนเก้าอี้พับข้างจอมอนิเตอร์
“เด็กดี ดูพี่สาวแสดงละครนะ”
หลิวอีเฉินกำลังดูอยู่จริง ๆ
แถมยังตั้งใจมากด้วย
บนจอเล็กของมอนิเตอร์ หลิวอีเฟยเปลี่ยนฉากมายืนอยู่หน้าฉากป่าไผ่ ส่วนหวงเสี่ยวหมิงยืนอยู่ตรงข้าม ทั้งสองกำลังซ้อมบทกัน
เขาดูออกว่าฉากนี้เป็นบทสนทนาตอนหนึ่งระหว่างหยางกั้วกับเสี่ยวหลงหนี่ว์บนเขาจงหนาน อารมณ์ไม่ได้รุนแรงนัก แต่ต้องถ่ายทอดความรู้สึกเย็นชาเจือคลื่นอารมณ์ที่ซ่อนอยู่
การแสดงของหลิวอีเฟย...
จะว่าอย่างไรดีล่ะ
สวยมาก
ยืนอยู่ตรงนั้น ชุดขาวพลิ้วไหว ดูราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดจริง ๆ
แต่ฝีมือการแสดงยังดูลอย ๆ ไปหน่อย
พูดบทได้คล่อง สีหน้าก็เข้าที่แล้ว แต่กลับรู้สึกว่ายังขาดอะไรบางอย่าง
ขาดมิติ
ตัวละครเสี่ยวหลงหนี่ว์ภายนอกดูเย็นชา แต่ข้างในมีความอบอุ่น ความรู้สึกที่เธอมีต่อหยางกั้วไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า หากซ่อนอยู่ในรายละเอียดของแววตา