ในเวลาเดียวกัน
ฮ่องกง เขตเกาลูน
บนชั้นบนสุดของสำนักงานสูงริมทะเล ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของอ่าววิกตอเรียทอดอยู่เบื้องหลังหน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นสะท้อนระยิบระยับบนผิวน้ำ
เฉิงหลงเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ มือข้างหนึ่งถือถ้วยชา ส่วนอีกข้างเลื่อนเมาส์ไปมาอย่างไร้จุดหมาย
ปีนี้เขาอายุห้าสิบเอ็ดแล้ว แต่ยังดูกระฉับกระเฉงราวกับคนวัยสี่สิบต้น ๆ จมูกโด่งเป็นเอกลักษณ์ ยามยิ้มก็เปี่ยมด้วยเสน่ห์เป็นกันเอง
แต่ตอนนี้เขาไม่ได้ยิ้ม
เขากำลังกลุ้มใจ
บนโต๊ะชามีเอกสารกองหนึ่งวางแผ่อยู่ หน้าปกพิมพ์ตัวอักษรสี่ตัวไว้ว่า 《แผนจารกรรมเจ้าตัวน้อย》
ภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มเตรียมงานตั้งแต่ปลายปีก่อน บทถูกแก้มาแล้วสามรอบ นักแสดงนำก็วางตัวเขากับกู่เทียนเล่อและสวี กว้านเหวินไว้แล้ว เงินลงทุนพร้อม ฉากก็สำรวจสถานที่เรียบร้อย
ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว
ขาดก็แต่เด็กทารกสักคน
เด็กทารกที่แสดงได้
ฟังดูเหลือเชื่อ แต่เรื่องนี้แหละที่ทำให้เขาปวดหัวที่สุดในตอนนี้
เนื้อเรื่องหลักของ 《แผนจารกรรมเจ้าตัวน้อย》หมุนรอบเด็กทารกคนหนึ่ง เด็กคนนี้ไม่ใช่พร็อพ ไม่ใช่แค่ฉากหลัง แต่เป็นหัวใจของภาพยนตร์ทั้งเรื่อง
ต้องน่ารัก มีชีวิตชีวา โต้ตอบกับนักแสดงได้ และแสดงอารมณ์ต่อหน้ากล้องได้ดี
ที่สำคัญที่สุดคือ—ห้ามร้องไห้ทันทีที่เริ่มถ่าย
สามเดือนแล้ว
ทีมงานลองเด็กทารกไปสามสิบกว่าคน!
แล้วผลเป็นยังไงน่ะหรือ?
บางคนแค่เห็นแสงไฟก็ร้องจ้าลั่น จนคนทั้งสตูดิโอช่วยกันปลอบก็เอาไม่อยู่
บางคนก็ทำหน้าไร้อารมณ์ตลอดเวลาเหมือนหุ่นขี้ผึ้ง ต่อให้ยิ้มให้ก็ไม่สนใจ
บางคนไม่ร้องก็จริง แต่สายตาไม่มองกล้องเลย มองซ้ายทีขวาที ถ่ายออกมาก็หลุดโฟกัสไปหมด
ยังมีคนหนึ่งที่เหลือเชื่อสุด ๆ เพิ่งอุ้มเข้าไปในฉากก็อึใส่ แถมติดกันสามรอบ! ทีมพร็อพเกือบยื่นใบลาออกพร้อมกันทั้งทีม
ทุกครั้งที่ดูวิดีโอทดสอบการแสดง เฉิงหลงก็ได้แต่ถอนหายใจ
เขาถ่ายหนังมาหลายสิบปี ฉากใหญ่แค่ไหนก็เห็นมาหมดแล้ว กระโดดลงมาจากตึกสิบชั้นยังไม่กะพริบตา