สามทุ่มครึ่ง
หลิวอีเฉินนอนคว่ำอยู่บนเบาะคลานในห้องนั่งเล่น มือกำกลองเขย่าของเล่นยางนิ่ม ๆ ไว้ เขย่าบ้างหยุดบ้างอย่างเอื่อยเฉื่อย
หูของเขาผึ่งขึ้นมาทันที
บนโซฟา หลิวเสี่ยวลี่กำลังถือโทรศัพท์คุยกับคนปลายสาย
“ใช่ เฉิงหลงนั่นแหละ”
หลิวเสี่ยวลี่ถอนหายใจ
“ตอนแรกฉันก็คิดว่าเป็นมิจฉาชีพเหมือนกัน แต่ทีหลังผู้ช่วยเขาส่งข้อความมาให้ มีเบอร์โทรศัพท์สำนักงานของสตูดิโออยู่ในนั้น ฉันโทรไปเช็กแล้ว เป็นกองถ่ายของเฉิงหลงจริง ๆ ชื่อเรื่อง ‘วิ่งกระเตงฟัด’”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
จากนั้นเสียงกรี๊ดแหลมลั่นก็ดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์
“อ๊ากกกกกก!”
เสียงของหลิวอีเฟยดังจนหลิวอีเฉินที่นอนคว่ำอยู่บนเบาะยังได้ยินชัดแจ๋ว
“แม่! แม่พูดถึงใครนะ? เฉิงหลงเหรอ?!”
หลิวอีเฟยตื่นเต้นจนพูดจาแทบไม่รู้เรื่อง
“พระเจ้าช่วย! เฉิงหลงมาชวนน้องชายหนูไปแสดงหนังเหรอ?! เป็นไปได้ยังไง! ไม่สิ เป็นไปได้สิ น้องชายหนูน่ารักขนาดนั้น ใครเห็นก็ต้องหลงกันทั้งนั้น!”
หลิวเสี่ยวลี่ยื่นโทรศัพท์ออกห่างแล้วขยี้หู
“เบาเสียงหน่อย อย่าตื่นเต้นจนออกนอกหน้าแบบนั้นสิ”
“จะไม่ให้หนูตื่นเต้นได้ยังไง!” เสียงหลิวอีเฟยยิ่งดังขึ้น “นั่นเฉิงหลงเชียวนะ! ซูเปอร์สตาร์ระดับโลก! ไปฮอลลีวูดก็ยังเดินกร่างได้เลย! เขาโทรหาแม่ด้วยตัวเองเลยนะ! แม่ นี่เป็นโอกาสทอง รีบตอบตกลงสิ!”
หลิวเสี่ยวลี่ขมวดคิ้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล
“จะให้ตอบตกลงอะไร น้องเพิ่งเจ็ดเดือนเองนะ!”
“เจ็ดเดือนแล้วทำไมล่ะ? เขาก็ต้องการนักแสดงทารกนี่นา!”