เมืองภาพยนตร์และโทรทัศน์เซี่ยงซาน เจ้อเจียง
แดดตอนเที่ยงร้อนแรงแผดเผา
แดดตอนเที่ยงร้อนแรงราวกับลูกไฟ ความร้อนระอุแผ่ปกคลุมทั่วกองถ่าย กลิ่นฝุ่นและเหงื่ออบอวลในอากาศ แม้แต่เสียงจักจั่นยังฟังดูอ่อนแรง
หลิวอีเฟยเพิ่งถ่ายฉากฝึกกระบี่บนเขาจงหนานเสร็จ
เธอสวมชุดโบราณสีขาวหลายชั้นเนื้อผ้าหนัก บนหน้าผากมีเม็ดเหงื่อผุดพราว
เสี่ยวเถียน ผู้ช่วยของเธอ ถือขวดน้ำแร่กับพัดลมมือถือเข้ามาหา ตั้งใจจะช่วยพัดให้ แต่โทรศัพท์ในกระเป๋ากลับดังขึ้นเสียก่อน
เสี่ยวเถียนเหลือบมองหน้าจอแล้วรีบตะโกนว่า “เฟยเฟย! ป้าสวี่ลี่โทรมา บอกว่าผลออดิชันที่ฮ่องกงออกแล้ว!”
พอได้ยิน หลิวอีเฟยก็เด้งตัวลุกจากเก้าอี้ทันที
ชายกระโปรงหนาหนักไม่อาจฉุดรั้งความเร็วของเธอไว้ได้
เธอคว้าโทรศัพท์มาแล้วกดรับสาย
“ฮัลโหล! แม่! เป็นยังไงบ้าง!” หลิวอีเฟยถามอย่างร้อนใจ
เสียงหลิวเสี่ยวลี่ดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงยังเหมือนตั้งสติไม่ทัน “ผ่านแล้ว”
ทันทีที่หลิวเสี่ยวลี่พูดจบ หลิวอีเฟยก็กระโดดโลดเต้น ไม่สนภาพลักษณ์เย็นชาสูงส่งของเสี่ยวหลงหนี่ว์แม้แต่น้อย
“เย้! ฉันรู้อยู่แล้ว!”
หลิวอีเฟยโบกหมัดอย่างตื่นเต้น เสียงก้องไปทั่วกองถ่าย “น้องชายฉันผ่านแล้ว! น้องชายฉันจะได้ไปเล่นหนังของพี่เฉิงหลง!”
เสียงดังลั่นจนเหล่านักแสดงประกอบกับทีมงานรอบข้างพากันหันมามอง
หวงเสี่ยวหมิงซึ่งเพิ่งให้ทีมงานถอดอุปกรณ์สลิงหนัก ๆ ออกจากตัวเดินเข้ามาใกล้ เขาสะบัดแขนที่ถูกสายรัดจนปวดเมื่อย สีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม