เฉินมู่เซิ่งเดินเข้ามา มองทารกน้อยในอ้อมแขนเฉิงหลงที่ไม่ร้องไห้ไม่งอแง แถมยังมีแววตาสดใส ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
“พี่ใหญ่ เด็กคนนี้สภาพดีจริง ๆ ไม่กลัวคนแปลกหน้า แถมยังไม่งอแงด้วย” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าจริงจังขึ้น “แต่ฉากสำคัญต้องลองแสดงจริงก่อน ถึงจะรู้ว่าไหวไหม”
เฉินมู่เซิ่งเริ่มอธิบายฉาก
ฉากนี้เป็นหนึ่งในฉากสำคัญของหนัง
เพราะเจ๊เจ้าของบ้านเช่าป่วยทางจิตจากความเศร้าที่สูญเสียลูกชาย จนกลายเป็นผู้หญิงเสียสติ พอได้ยินเสียงเด็กร้องก็จะถูกกระตุ้นจนคลุ้มคลั่ง เพื่อปกป้องทารก รองเท้าแตะจึงจับเขายัดเข้าไปในเสื้อของตัวเองด้วยความร้อนใจ
แต่ทารกหิวขึ้นมา แล้วก็งับหน้าอกของรองเท้าแตะดูดทันที
รองเท้าแตะเจ็บจนหน้าเบี้ยว แต่ก็ต้องฝืนอดทนไม่ให้ส่งเสียงออกมา
หลิวเสี่ยวลี่ที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วแน่น
เอาเด็กอายุแค่ 7 เดือนยัดเข้าไปในเสื้อของผู้ชายโต ๆ แล้วยังต้องทำท่าดูดอีกเหรอ? นี่...นี่จะเป็นไปได้ยังไง!
เด็ก 7 เดือนจะกินนมตอนหิวก็ใช่ แต่ปกติจะให้ร่วมมือทำท่าแบบนี้ได้ยังไง? แถมอีกฝ่ายยังเป็นผู้ชายด้วยนะ...
เฉินมู่เซิ่งเองก็รู้ว่านี่เป็นเรื่องยาก “คุณหลิว ไม่ต้องห่วงครับ เราแค่ลองจำลองฉากดู พี่ใหญ่จะใช้เสื้อห่อตัวเด็กไว้ ไม่ให้หายใจไม่ออก ส่วนท่าดูด เราแค่อยากดูปฏิกิริยาของเด็กตอนถูกยัดเข้าไปในเสื้อ ถ้าเขาทำท่าหาของกินพอดีก็เยี่ยมเลยครับ ถ้าไม่ได้ เราค่อยหาวิธีอื่น”