รถตู้กองถ่ายจอดลงอย่างนุ่มนวล ณ สถานที่ถ่ายทำกลางแจ้งแห่งหนึ่งในเกาลูน
ประตูรถเลื่อนเปิดดังครืด
ไอร้อนระอุที่พัดพากลิ่นอายทะเลมาด้วยพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
หลิวเสี่ยวลี่อุ้มหลิวอีเฉินลงจากรถ พลางยกมือบังแสงแดดจ้าที่แยงตาให้เขาอย่างระมัดระวัง
รอบกองถ่ายมีแนวกั้นสีเหลืองสดขึงไว้ ด้านนอกเต็มไปด้วยชาวเมืองที่ยืดคอมุงดู และปาปารัซซีที่ถือกล้องขนาดใหญ่ แสงแฟลชสว่างวาบขึ้นเป็นระยะ
ด้านในกลับวุ่นวายไปหมด
ทีมงานฝ่ายสถานที่ตะโกนเสียงดัง คอยจัดระเบียบผู้คน ส่วนช่างไฟเหงื่อท่วมตัวขณะติดตั้งแผ่นสะท้อนแสงขนาดมหึมา บนรางที่วางไว้เรียบร้อย ช่างกล้องก็กำลังเข็นรถรางหนักอึ้งไปมาเพื่อปรับตำแหน่ง
แต่ทันทีที่เฉิงหลงปรากฏตัว ผู้คนรอบข้างก็หลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
“คุณหลิว เมื่อคืนพักผ่อนได้สบายดีไหมครับ?” เฉิงหลงสวมเสื้อยืดสีเทาเรียบ ๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น
“สบายดีค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะพี่เฉิงหลง โรงแรมจัดการทุกอย่างให้ดีมากค่ะ” หลิวเสี่ยวลี่อุ้มลูกพลางตอบอย่างสุภาพ
สายตาของเฉิงหลงเลื่อนไปยังหลิวอีเฉินในอ้อมแขนของหลิวเสี่ยวลี่ทันที
วันนี้หลิวอีเฉินสวมเอี๊ยมสีเหลือง บนศีรษะยังมีหมวกบักเก็ตปีกนิ่มใบเล็ก
เขาเบิกตากลมโต มองสำรวจรอบตัวอย่างอยากรู้อยากเห็น
“โอ้ เจ้าหนูดูร่าเริงดีนี่” เฉิงหลงยิ้มพลางยื่นนิ้วหยาบกร้านไปบีบแก้มยุ้ย ๆ ของหลิวอีเฉินเบา ๆ
หลิวอีเฉินให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี พ่นฟองน้ำลายออกมา พร้อมส่งเสียง “ปุ” อู้อี้
“ไปกันเถอะ ผมพาพวกคุณไปที่พักก่อน” เฉิงหลงหันหลังเดินนำ