เช้าวันถัดมา เวลาเก้าโมง
กองถ่ายเรื่อง《แผนจารกรรมเจ้าตัวน้อย》เพิ่งเริ่มงาน ฉากห้องเช่าก็วุ่นวายไปหมด
ทีมพร็อพกำลังวางขวดนมกับผ้าอ้อมไว้บนโต๊ะ ช่างไฟยืนอยู่บนบันไดปรับไฟเพดาน เฉินมู่เซิ่งนั่งไล่ดูภาพแบ่งฉากอยู่หลังจอมอนิเตอร์ ส่วนเฉิงหลงถือบทซ้อมบทพูดกับกู่เทียนเล่อ
หลิวอีเฉินยังไม่มีคิวถ่าย จึงกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาสบาย ๆ ที่หาได้ยากในแต่ละวัน
เขานอนแผ่หลาอยู่ในอ้อมแขนของเกาเยวี่ยนเยวี่ยน ราวกับลูกแมวที่ถูกลูบจนเคลิ้มสบาย
วันนี้เกาเยวี่ยนเยวี่ยนสวมชุดพยาบาล มีหูฟังแพทย์คล้องอยู่ที่คอ เธอเอนหลังพิงเก้าอี้พัก มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของหลิวอีเฉิน ส่วนอีกข้างถือกลองเขย่า ค่อย ๆ แกว่งไปมาตรงหน้าเขา
“มองทางนี้สิ”
“ตึง ตึง ตึง”
“เสี่ยวเฉิน ในมือพี่มีอะไรเอ่ย?”
หลิวอีเฉินหันตามกลองเขย่า ยื่นมือคว้าสองครั้ง แต่ก็ยังเอื้อมไม่ถึงอยู่ดี
เกาเยวี่ยนเยวี่ยนจงใจยกมือสูงขึ้น
หลิวอีเฉินเม้มปากน้อย ๆ คิ้วขมวดตามไปด้วย จมูกส่งเสียงครางงอแงอย่างไม่พอใจ
“อี๊อา!”
“อยากได้เหรอ?” เกาเยวี่ยนเยวี่ยนกลั้นหัวเราะ พลางลดกลองเขย่าลงมาหน่อย
หลิวอีเฉินฉวยจังหวะยื่นมือทั้งสองข้างคว้าหมับ ในที่สุดก็รวบกลองเขย่าเข้ามากอดไว้ได้
พอได้ของแล้ว เขายังไม่ลืมเชิดคางขึ้น ส่งสีหน้าภูมิใจให้เกาเยวี่ยนเยวี่ยน
เกาเยวี่ยนเยวี่ยนถูกเขาทำเอายิ้มจนตาหยี “เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? พี่แกล้งเล่นเองนะ ยังโกรธจริง ๆ อีกแน่ะ”
เธอก้มลงจุ๊บหน้าผากหลิวอีเฉินหนึ่งที
หลิวอีเฉินตัดสินใจทันทีว่าจะไม่ถือสาเธอ
ยังไงคนหน้าตาสวยทำผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้าง ก็ให้อภัยกันได้อยู่แล้ว
เขาโยนกลองเขย่าไปไว้ข้าง ๆ แล้วใช้มือน้อยอวบทั้งสองข้างกอดแขนเกาเยวี่ยนเยวี่ยน ซบแก้มกับชุดพยาบาลของเธอ ก่อนถูไถอย่างสบายใจ
ท่าทางออดอ้อนพึ่งพาเช่นนี้ทำให้เกาเยวี่ยนเยวี่ยนอารมณ์ดียิ่งขึ้น
เธอตบหลังเขาเบา ๆ พลางฮัมเพลงเด็กที่ทำนองไม่ค่อยเป็นเพลง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอกบริเวณพัก
จากนั้นหญิงสาวคนหนึ่งสวมแว่นกันแดดกับหมวกแก๊ปก็เดินอ้อมเต็นท์บังแดด เข้ามาในกองถ่ายอย่างรวดเร็ว