เงินก้อนโตนี้เก็บไว้ก็ไม่งอกเงย เอาไปเปลี่ยนเป็นฝีมือจริง ๆ ถึงจะเข้าท่า
หลิวอีเฉินเพิ่ม【ภาษากาย】、【พลังดึงดูดของเสียง】และ【ความรู้สึกร่วมทางอารมณ์】จนถึง 10 แต้มทั้งหมดก่อน
บนหน้าต่างสถานะยังเหลือแต้มฝีมือการแสดงอีก 225 แต้ม
หลิวอีเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเพิ่มให้【การควบคุมสีหน้า】กับ【ความรู้สึกต่อกล้อง】
ค่าสองอย่างนี้ขึ้นถึง 10 แต้มแล้ว หากจะเพิ่มอีกต้องใช้แต้มฝีมือการแสดง 20 แต้ม หลิวอีเฉินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพิ่มอย่างละ 5 แต้ม
【ใช้แต้มฝีมือการแสดง 100 แต้ม!】
【การควบคุมสีหน้า: 10→15】
【ใช้แต้มฝีมือการแสดง 100 แต้ม!】
【ความรู้สึกต่อกล้อง: 10→15】
【แต้มฝีมือการแสดงปัจจุบัน: 25】
วันต่อมาเริ่มถ่ายทำ หลิวอีเฉินได้ลิ้มรสข้อดีของการเพิ่มค่าสถานะอย่างรวดเร็ว
ในฉากบ้านเช่า เฉิงหลงกับกู่เทียนเล่อนั่งยอง ๆ อยู่คนละฝั่งของโต๊ะเปลี่ยนผ้าอ้อม
เฉิงหลงยกมือปิดจมูก «นายเปลี่ยน»
กู่เทียนเล่อดันผ้าอ้อมกลับไป «นายเป็นคนอุ้มเด็กมา นายก็ต้องรับผิดชอบ»
«นายก็มีส่วนด้วยนะ!» เฉิงหลงเถียง
«ฉันรับหน้าที่ขับรถ ไม่ได้รวมเปลี่ยนผ้าอ้อม» กู่เทียนเล่อตอบอย่างหนักแน่น
«ขับรถยังชนเลย!»
ทั้งสองเถียงกันหนักขึ้นเรื่อย ๆ
จู่ ๆ ผ้าอ้อมที่ใส่อุจจาระปลอมไว้ก็ถูกโยนลอยมา «เพียะ» เข้าเต็มไหล่เฉิงหลง
เฉิงหลงแข็งทื่อไปทั้งตัว ราวกับรูปปั้นที่ถูกสกัดจุด
กู่เทียนเล่อเผลอถอยไปครึ่งก้าว มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ก็รีบข่มกลั้นเอาไว้สุดชีวิต
«ไม่ใช่ฉันโยนนะ»
«ที่นี่มีคนที่สามด้วยหรือไง?» เสียงเฉิงหลงลอดไรฟันออกมา
ทั้งคู่ก้มหน้าลงพร้อมกัน
บนโต๊ะเปลี่ยนผ้าอ้อม หลิวอีเฉินวางมือเล็ก ๆ ทั้งสองไว้บนพุง มองเฉิงหลงที มองกู่เทียนเล่อที ใบหน้าเล็ก ๆ สงบนิ่ง สบายใจเฉิบ ไม่มีท่าทีละอายที่ก่อเรื่องเลยสักนิด แถมยังหาวออกมาอีกด้วย
สีหน้าท่าทางนั้นเหมือนกำลังตำหนิว่า ผู้ใหญ่สองคนแท้ ๆ แค่เปลี่ยนผ้าอ้อมยังทำไม่เป็น