15 นาทีต่อมา
พื้นที่ถ่ายทำถูกเคลียร์ใหม่อีกครั้ง
กู่เทียนเล่อยืนอยู่ข้างโซฟาในฉากห้องเช่า หลังจากพี่เลี้ยงเด็กตรวจหลิวอีเฉินเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ก็อุ้มเขามาวางไว้ในอ้อมแขนของกู่เทียนเล่ออย่างทะนุถนอม
ฉากที่ต้องถ่ายวันนี้เป็นตอนที่ปาต้าถงดูแลเด็กทารก
ตามเนื้อเรื่อง เหรินจื้อทัวออกไปซื้อนมผง ในห้องจึงเหลือเพียงปาต้าถงกับทารกที่กำลังร้องหานม ปกติปาต้าถงเอาแต่คิดเรื่องผู้หญิงกับวงพนัน ไม่เคยตั้งใจดูแลครอบครัวจริง ๆ จนกระทั่งต้องเผชิญหน้ากับชีวิตน้อย ๆ ที่บอบบางนี้เพียงลำพัง ความรู้สึกผิดที่มีต่อภรรยาซึ่งซ่อนอยู่ลึกในใจก็ถูกปลุกขึ้นเป็นครั้งแรก
กู่เทียนเล่อก้มมองหลิวอีเฉินในอ้อมแขน
เจ้าตัวเล็กสวมชุดหมีสีฟ้าอ่อน บนหัวยังมีหมวกนุ่ม ๆ สวมอยู่
ปีกหมวกกดต่ำจนเห็นเพียงดวงตากลมโตสีดำสนิท
“เจ้าหนูบีบี” เขาลดเสียงลง กระซิบในระดับที่ได้ยินกันแค่สองคน “เดี๋ยวช่วยให้พี่กู่ได้หน้านะ พวกเราพยายามถ่ายให้ผ่านในรอบเดียวกัน”
หลิวอีเฉินกะพริบตา ปากน้อย ๆ ยื่นออกมานิดหนึ่ง ราวกับกำลังบอกว่า: วางใจได้ เห็นแก่ที่เมื่อกี้นายช่วยแก้สถานการณ์ ฉันจัดให้แน่
เฉินมู่เซิ่งนั่งลงหลังจอมอนิเตอร์ แล้วยกมือส่งสัญญาณให้ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม
“กู่เทียนเล่อ เก็บอารมณ์หน่อยนะ” เขากำชับเป็นครั้งสุดท้าย “ช่วงแรกยังทำตัวเหลาะแหละเหมือนไม่จริงจัง พอหลัง ๆ ค่อยเผยความรู้สึกผิดออกมา อย่าเล่นให้เศร้าเกินไป เรื่องของเราเป็นหนังตลก ไม่ใช่ดราม่าเรียกน้ำตา”