หลินชุ่ยอิงสีหน้าไม่ดีนัก ผู้อำนวยการหนิวดูเหมือนจะยิ่งไม่พอใจพวกเขามากขึ้น
แต่ที่นางอยากจะพูด กลับถูกซูเจี้ยนกั๋วดึงไว้
"ไม่ได้ ฉันต้องพูดให้ชัด ไม่งั้นลูกสามลูกสี่ของเราจะถูกจับตามอง"
ซูเจี้ยนกั๋วก็จนใจและโกรธเช่นกัน: "แต่ที่เขาพูดก็ไม่ได้ผิด เธอจะอธิบายยังไง? ถ้าเขาพูดลึกกว่านี้เราจะทำยังไง?"
หลินชุ่ยอิงไม่รู้จะทำยังไงในทันที
เพราะซูเหยี่ยไม่ได้โกหก สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงทั้งหมด
ก็เพราะแบบนี้ พวกเขาถึงได้อึดอัด
ทั้งครอบครัวทำได้แค่จ้องซูเหยี่ย แล้วก็ถูกผู้อำนวยการหนิวที่หันกลับมาเห็น เข้าอีกหนึ่งรอบวิจารณ์: "เป็นอะไร? ฉันพูดพวกคุณไม่ได้หรือไง? ถ้าพวกคุณเป็นแบบนี้ ดูท่าฉันคงต้องไปที่โรงงานพวกคุณ เพื่อคุยกับผู้อำนวยการโรงงานให้รู้เรื่อง"
หลินชุ่ยอิงและลูกๆ ต่างโกรธ แต่โชคดีที่ซูเจี้ยนกั๋วยังมีสติ เขารู้ว่าคราวนี้คงต้องเสียเวลาอีกครั้ง
รองผู้อำนวยการคนนั้น คงไม่ได้เลื่อนขั้นแน่
เขารู้สึกโกรธ: "ไอ้เด็กป่วยนี่ แบ่งเขาแยกออกไปแล้ว ยังจะหาเรื่องอีก ตายายไม่รู้จักทำบุญร่วมชาติกับมันจริงๆ"
ซูเหยี่ยหันไปยิ้ม ไม่ได้ปิดบังอะไร
ซูเจี้ยนกั๋วทำกับเขาแบบนี้ เขาจะไม่ตอบโต้บ้างได้ยังไง?
พ ถึงสถานีตำรวจ ผู้อำนวยการหนิวช่วยอธิบายเรื่องราว เจ้าหน้าที่ทะเบียนราษฎรก็จัดการแยกทะเบียนบ้านให้เรียบร้อย
แต่ละคนมองตระกูลซูด้วยสายตาดูถูก