ซูเหยี่ยลุกขึ้น เพิ่งจะพูดคำเดียวว่าไป
มุมปากของซูเจี้ยนกั๋วก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
แล้วซูเหยี่ยก็หันกลับมา ยื่นมือออกไป: "เอามาเลย"
"อะไร?" ซูเจี้ยนกั๋วงงไปชั่วขณะ
ซูเหยี่ยสังเกตเห็นปากที่ยกยิ้มเล็กน้อยของเขา พูดอย่างจนใจ: "ทะเบียนบ้านไง พวกเราแยกครัวกันแล้ว นายยังจะควบคุมทะเบียนบ้านของฉันอีกเหรอ? ทะเบียนบ้านของฉันกับน้องหกต้องย้ายออกไป รีบเอามาเถอะ"
เขามองเห็นสีหน้าของซูเจี้ยนกั๋วเปลี่ยนเป็นไม่พอใจอย่างรวดเร็ว พูดอย่างจนใจ: "ไม่ย้ายออก แล้วจะให้ฉันอยู่รอให้นายลงชื่อฉันไปส่งชนบทโดยตรงเหรอ? นายไม่กลัวฉันไปที่หน่วยงานนาย แล้วแขวนคอตายที่หน้าประตูหน่วยงานนายเหรอ?"
ซูเจี้ยนกั๋วเคยมีความคิดนี้จริงๆ คิดว่าเรื่องแยกครัวจะทำให้ความสนใจของซูเหยี่ยกับพวกเขาถูกเบี่ยงเบนไป
พอพวกเขาจากไป เขาจะรีบไปลงชื่อให้สองคนนี้ไปส่งชนบททันที
ยังไงก็แยกครัวกันแล้ว แถมหนังสือแยกครัวก็ได้มาแล้ว
ถึงตอนนั้น ทั้งสองฝ่ายก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก
ถึงแม้จะยังมีผลกระทบตามมาบ้าง แต่ก็น่าจะไม่มาก
ไม่ถึงกับต้องให้ทั้งครอบครัวถูกส่งไปลงแรง
แต่เขาคิดได้สวย แต่ซูเหยี่ยจะไม่ให้โอกาสเขาแบบนั้น
"เร็วๆ เข้าไอ้แก่ ไม่งั้นเราจะไปที่สำนักงานเขตเดี๋ยวนี้ แล้วให้สำนักงานเขตรู้ด้วยว่าพวกนายเพื่อต่อต้านการส่งไปชนบท ทำได้ทุกอย่าง"
ตอนนี้อำนาจของสำนักงานเขตยิ่งใหญ่มาก ถ้าทำเรื่องถึงสำนักงานเขตจริงๆ
โอกาสเลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการของเขาครั้งนี้ก็คงหายไปอีก