ชายคนนั้นชื่อหวังจิ้น หน้าเหลี่ยม เป็นใบหน้าที่เป็นที่นิยมและได้รับความนิยมในยุคนี้
ไม่เท่าซูเหยี่ยที่หล่อเหลา แต่ก็ถือว่าดีและได้รับความนิยมมาก
โดยเฉพาะพ่อของหวังจิ้นเป็นหัวหน้าแผนกสนับสนุนของโรงงานทอผ้า ในหมู่เพื่อนร่วมชั้นด้วยกันถือว่าฐานะดี
อย่างน้อยก็ร่ำรวย
ผ้าด้อยคุณภาพของสหกรณ์ร้านค้าที่ต้องแย่งกัน ส่วนใหญ่ถูกพนักงานภายในสหกรณ์แบ่งกันไปแล้ว
ไม่มีการนำออกมาขายเลย
พนักงานโรงงานทอผ้าหาง่ายกว่า ซูเจี้ยนกั๋วมักจะเอาผ้าด้อยคุณภาพกลับบ้านเป็นประจำ
ดังนั้นลูกๆ ของตระกูลซู ยกเว้นซูเหยี่ยและซูจือหลาน ที่มีเสื้อผ้าใหม่ทุกปี ก็เพราะเหตุนี้
บางครั้ง ซูเจี้ยนกั๋วก็เอาผ้าด้อยคุณภาพกลับบ้านที่ชานเมือง แลกของบางอย่างได้ หรือแม้แต่เงิน
ดังนั้น จริงๆ แล้วซูเจี้ยนกั๋วไม่ได้จนอย่างที่คิด
เขายังเป็นหัวหน้ากลุ่ม ได้ผ้าด้อยคุณภาพมากกว่าคนอื่น
แต่สิ่งเหล่านี้ เมื่อเทียบกับพ่อของหวังจิ้นแล้ว ก็ถือว่าน้อยนิด
เพราะแผนกสนับสนุนดูแลเรื่องพวกนี้โดยตรง หลังจากซูเหยี่ยมาที่นี่ หวังจิ้นก็เป็นฝ่ายเข้ามาคบหา
ต่อมาทั้งคู่ก็พบว่าเข้ากันได้ กลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุด เป็นเหมือนพี่น้องกัน
หวังจิ้นยังเป็นหนึ่งในแหล่งสินค้าของซูเหยี่ย บ่อยครั้งขายผ้าด้อยคุณภาพให้ซูเหยี่ยในราคาถูก
ยังไงบ้านเขาก็มีของพวกนี้เยอะ พ่อแม่เขาเคยสอนเขาว่าทำการขาดทุน