มองเห็นท่าทีของสวี่ชิงชิงที่หันหลังให้โดยไม่ลังเล ซูเหยี่ยก็เม้มปากเล็กน้อย
“จริงด้วยสิ ใช้คนก็เอาคนไปข้างหน้า ไม่ใช้ก็ทิ้งไปข้างหลัง ตอนมาหาเรียกพี่ซูเหยี่ย พอไม่ใช้แล้วก็เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นซู”
ความห่างเหินตรงนี้ไม่ใช่แค่นิดหน่อยจริงๆ
แต่ซูเหยี่ยก็ไม่ได้ใส่ใจ จะห่างเหินแค่ไหนก็ช่าง ดีที่สุดคือทั้งคู่ทำเป็นไม่รู้จักกัน จะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเขาในภายหลัง
เพียงแต่ซูเหยี่ยก็รู้ดีว่าคงเป็นไปไม่ได้หรอก
“สวี่ชิงชิงท้องแล้ว พ่อของเด็กเป็นใครกันนะ?”
ซูเหยี่ยหันหลัง ถือซาลาเปาไส้หมูสิบลูกเดินกลับ พลางคิดไปด้วย: “คนที่สนิทกับสวี่ชิงชิงมีเยอะแยะ แต่คนแบบสวี่ชิงชิง คนที่ให้ผลประโยชน์กับนางได้ถึงจะเป็นเพื่อน ส่วนคนอื่นๆ ก็เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นนั่นแหละ”
เหมือนกับตอนที่สวี่ชิงชิงจากไปเมื่อกี้ ที่เรียกเขาว่าอย่างนั้น
นางต้องรักษาภาพพจน์ของนางไว้ ไม่เช่นนั้น ถ้ารู้ว่าซูเหยี่ยช่วยอะไรไม่ได้ ก็คงได้แต่กลอกตาและทำเฉยเมย
“ปกติฉันก็ไม่ค่อยได้สนใจสวี่ชิงชิงเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ไม่ว่าใครมันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ยังไงฉันก็เป็นแค่ขวดยา จะให้เรื่องพวกนี้มาเกี่ยวข้องกับฉันยังไงก็ไม่น่าใช่”
ผลักประตูเข้าไป ซูจือหลานกำลังล้างหน้าอยู่ในลานบ้านแล้ว ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นซูเหยี่ยถือซาลาเปาไส้หมูอีกหลายลูกเดินเข้ามา
นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยชัด: “พี่คะ ทำไมพี่ออกไปซื้อของอีกแล้วล่ะ?”