ซูเหยี่ยรู้สึกหมดคำพูดจริงๆ คนคนนี้มันช่างยุ่งเรื่องชาวบ้านเกินไปแล้วใช่ไหม?
เขาจะเป็นยังไง มันเกี่ยวกับเธอตรงไหน?
ซูเหยี่ยกำลังจะโต้กลับ ซูจือหลานก็พูดขึ้นมาก่อนแล้ว: "สวี่ชิงชิง บ้านเรากินไข่ฟองหนึ่ง เธอยังจะมายุ่งอีกเหรอ? ต่อให้เราถูกแยกออกมาแล้ว ต่อให้เราจะไปเก็บขยะกินก็ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย!"
โชคดีที่ซูจือหลานถึงจะไร้เดียงสา แต่ก็ยังรู้ว่าเรื่องเนื้อแกะอะไรแบบนั้นพูดออกไปไม่ได้
ถ้าคนอื่นรู้เข้าก็จะเป็นเรื่องยุ่งยาก
สวี่ชิงชิงขมวดคิ้ว ทำเป็นเหมือนคิดให้:"ฉันก็คิดเพื่อพวกเธอนะ ลองคิดดูสิ พี่ชายเธอเป็นไอ้เด็กป่วย ต้องกลายเป็นขวดยาทุกเดือน เธอก็เป็นหลุมดำที่ไม่มีวันเต็ม กินมากกว่าผู้ชายอีก พวกเธอไม่รู้จักประหยัดไว้ แล้วจะใช้ชีวิตยังไงต่อไปไหว?"
ซูเหยี่ยโกรธจนหัวเราะออกมา คนคนนี้ช่างคิดว่าตัวเองเก่งเสียจริง
ซูจือหลานพูด:"ถ้าเธอคิดเพื่อเราจริงๆ งั้นตอนเธอเรียนประถม ที่ชอบมาพูดว่าเธอหิว พ่อแม่ไม่ให้ข้าวกิน แล้วมารับของกินจากเรา ตั้งกี่ครั้งแล้ว ไม่ต่ำกว่าห้าสิบครั้งแน่นอน ถ้าเธออยากคิดเพื่อเราจริงๆ ก็เอาของพวกนั้นมาคืนก่อนสิ"
พูดจบก็เว้นไปครู่หนึ่ง ซูจือหลานเห็นสีหน้าของสวี่ชิงชิงเริ่มแย่ลงจนเห็นได้ชัด
หล่อนมาจากชนบทชานเมือง เรื่องนี้สวี่ชิงชิงปิดเงียบมาตลอด
ซูเหยี่ยคิดว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร แต่ในสายตาของสวี่ชิงชิง กำเนิดบ้านนอกคือรอยด่างพร้อย