"อะไรนะ?"
ชั่วขณะนั้น ทั้งตระกูลซูก็ตกอยู่ในความเงียบงันอย่างประหลาด
แน่นอนว่า ในความเงียบนั้น ยังแฝงไปด้วยความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย
ซูเจี้ยนเจิ้งแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ก่อนหน้านี้เขาไม่อยากไปโรงเรียนตลอด ต้องให้พ่อแม่บังคับ
หนักสุดก็ถึงขั้นไล่ตีด้วยแส้
ซูเจิ้นปังไอเบา ๆ มองซูเหยี่ย เห็นซูเหยี่ยพยักหน้า เขาจึงพูดเสียงเรียบว่า "เจ้าไม่ได้ยินผิด หลานชายบอกว่าสมัครให้เจ้าแล้ว สอบวันพุธหน้า คราวนี้ยังจะพูดอีกไหมว่าอ่านหนังสือไม่มีประโยชน์?"
ซูเจี้ยนเจิ้งลูบต้นคอ ยิ้มอย่างซื่อ ๆ พูดว่า "เอ่อ คราวหน้าผมจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว อ่านหนังสือก็มีประโยชน์นะ ฮ่า ๆ"
ชิวเส้าหมินมองเขาอย่างขบขัน พลางเอ่ยด้วยความซาบซึ้งว่า "ปีนั้นเรากัดฟันส่งพวกเจ้าเรียน ก็หวังว่าสักวันพวกเจ้าจะได้เข้าเมืองหางานทำ"
หลายคนพากันซาบซึ้ง ซูเหยี่ยรีบพูด "รีบไปบอกครอบครัวลุงใหญ่หน่อย ให้พวกเขาได้รู้ด้วย ผมสมัครให้พี่ลูกพี่ลูกน้องคนโตด้วย แต่มีแค่สองที่ ก็สมัครให้พวกคุณก่อน ที่เหลือค่อยว่ากันทีหลัง"
ตระกูลซูมีฝาแฝดหลายคู่ อย่างน้อยซูจื้ออิง น้องสาวฝาแฝดของพี่ลูกพี่ลูกน้องคนโต ก็ไม่ได้ถูกสมัครให้
แน่นอนว่า ซูจื้ออิงแต่งงานไปแล้ว ในสายตาหลายคน ก็ไม่ใช่คนของตระกูลซูอีกต่อไป
แต่ซูเหยี่ยกลับคิดว่า ตราบใดที่ยังเป็นคนตระกูลซู ลูกสาวที่แต่งออกไปก็ยังเป็นคนในตระกูล