พอใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวัน ชิวเส้าหมินก็รีบบอกว่า "วันนี้เที่ยงทุกคนอยู่กินข้าวที่นี่ก่อน ลูกสองคนตามฉันไปช่วยหน่อย"
ป้าทั้งสองคนรับปาก ซูเหยี่ยรีบบอก "วันนี้ตอนฉันมาฉันซื้อซาลาเปาไส้หมูและปาท่องโก๋มาด้วย อ้อ มีหมูสามชั้นอีกสองชิ้น"
ชิวเส้าหมินพูดอย่างเสียดาย "มีเงินก็เก็บไว้เองเถอะ อย่าซื้อของบ่อยนัก"
ป้าใหญ่พยักหน้า "ใช่ ฟังคุณยายหน่อย มีเงินก็อย่าใช้หมด ชีวิตยังต้องไปอีกยาว อย่าจับจ่ายใช้สอยสุรุ่ยสุร่ายล่ะ"
ซูเหยี่ยหัวเราะ "วางใจเถอะป้าใหญ่ ผมมีเส้นสายในเมือง"
ซูเจิ้นปังถามเสียงเรียบ "แกมีเส้นทางอะไร?"
ผู้หญิงหลายคนเดินออกไปทำอาหารในครัวด้านนอกแล้ว
ซูเหยี่ยมองคนที่เหลืออยู่ ลุงใหญ่ก็ไล่เด็กๆ ออกไป "ออกไปเล่นข้างนอกกัน"
เหลือเพียงพี่ลูกพี่ลูกน้องคนโต ซูจื้อฟาง ที่ยังอยู่ เขาแต่งงานแล้ว ถือว่าเป็นผู้ใหญ่ในบ้าน
ซูเหยี่ยฉลาด ทุกคนก็มองเขาเป็นผู้ใหญ่ด้วย
พี่ลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ ทำปากย่น ซูจื้อเหลียงถอนหายใจ "ไปเถอะ เราไปเล่นลูกข่างกัน พวกเขามองเราเป็นเด็กกันหมด"
ซูจื้อฟางพูดอย่างจนใจ "ดูฉันกับเสี่ยวเหยี่ยสิ ใครยังเล่นลูกข่างอยู่?"
ซูเหยี่ยยกมือทั้งสองข้าง "ถ้าร่างกายฉันแข็งแรง ฉันก็ยังอยากเล่นนะ นี่แหละเรียกว่าหนุ่ม พี่ไม่เข้าใจหรอก"
ซูจื้อฟางตะลึง แล้วก็ได้ยินเสียงน้องๆ หัวเราะกัน