ซูเหยี่ยจามไปหลายครั้ง รอบข้างต่างจ้องมองเขา
ซูเหยี่ยหัวเราะกลบเกลื่อน "เฮ้ย คงมีคนคิดถึงฉันแน่ๆ ขอโทษทุกคนนะ ฉันไม่ได้เป็นหวัดจริงๆ"
ไม่มีน้ำมูก จะเป็นหวัดได้ยังไง?
ต้องมีคนคิดถึงเขาแน่ๆ
ลงจากรถมา คราวนี้ไม่มีใครรออยู่ที่สถานีแล้ว
ซูเหยี่ยพักหายใจสักหน่อย หอบเอาหอบเอา เลยนั่งพักข้างทางไปพักหนึ่ง
"ร่างกายยังแย่อยู่เลย ฉันไม่กล้าแม้แต่จะออกกำลังกาย พื้นที่นี้ต้องช่วยได้มากกว่านี้ไม่งั้นร่างกายแบบนี้ไม่รู้ว่าจะฟื้นเมื่อไหร่"
ซูเหยี่ยคิดในใจ และรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ใช้จิตสำรวจดูพื้นที่ ก็คิดอย่างสงสัย "ไม่กี่วันมานี้ รู้สึกว่าร่างกายฟื้นตัวเร็วขึ้น สาเหตุมันคืออะไรนะ? ช่วงนี้ฉันทำอะไรลงไปบ้าง?"
คิดไปคิดมา ตอนกำลังจะลุกเดินกลับหมู่บ้าน ก็นึกได้ "เหมือนจะ...ก็แค่ย้ายดินมาบางส่วน เริ่มปลูกผักปลูกผลไม้ด้วยตัวเองแล้ว?"
ซูเหยี่ยระงับความตื่นเต้น เดินไปพลางคิดไป "ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็ขุดดินมาเพิ่ม ปลูกผักผลไม้เยอะๆ ก็ได้ เรื่องนี้ลองได้เรื่อยๆ แม้แต่ข้าวเจ้า ข้าวสาลี ก็ปลูกเพิ่มได้อีก"
แม้ในพื้นที่เก็บของจะมีอาหารทุกเกรดทุกคุณภาพ แม้แต่ระดับสูงสุดก็เป็นของที่เขาปลูกเอง ไม่ใช้ยาฆ่าแมลง ใช้ปุ๋ยคอกล้วนๆ
"แต่ก็เทียบกับของที่ปลูกในพื้นที่ฉันไม่ได้ไม่ใช่หรือ?"