ออกมาจากโรงเรียน ซูจือหลานอดหัวเราะคิกคักออกมาไม่ได้: "พี่ไม่เห็นหรอก หน้าของซูชิงชิงกับเฉินไข่เซวียนดำยิ่งกว่าตำแหมะอีก"
หล่อนหันมามองด้วยความสงสัย: "แต่พี่คะ ปกติเฉินไข่เซวียนก็คุยเล่นกับซูชิงชิงตามปกติ แต่ว่าไม่จำเป็นต้องช่วยหล่อนใช้หนี้ให้หรอกนะคะ?"
ซูเหยี่ยไม่อยากพูดถึงเรื่องของซูชิงชิงนัก เกิดพลั้งปากพูดอะไรออกไป สองคนนั้นจะมาเคืองพวกเขาหรือเปล่า?
มาหาเรื่องพวกเขางั้นหรือ?
แต่คิดไปคิดมา พวกเขาก็ไม่ควรเข้าไปใกล้ซูชิงชิงมากเกินไป เกิดมีอะไรเกิดขึ้นขึ้นมา ก็มีปากก็พูดไม่ขึ้น
กำลังคิดอยู่นั่นเอง หวังจิ้นก็วิ่งตามมาจากข้างหลัง: "เป็นยังไงบ้าง? ได้ยินว่าพวกเธอมีเรื่องกับเฉินไข่เซวียนงั้นเหรอ?"
เดาว่าคงไปได้ยินจากเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ข้างหลังมาอีกทีหนึ่ง
ซูจือหลานเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง หวังจิ้นสีหน้าประหลาดใจ: "ฉันก็ว่าแปลกเหมือนกัน"
ซูเหยี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังรู้สึกว่าควรเตือนพวกเขาสักหน่อย จึงเอ่ยปาก: "ซูชิงชิงท้อง แล้วก็น่าจะเป็นลูกของเฉินไข่เซวียน"
"อะไรนะ?"
ซูจือหลานกับหวังจิ้นอุทานออกมาพร้อมกัน ดวงตาคู่นั้นราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง และหันมามองอย่างตกใจ
ซูเหยี่ยโบกมือ แล้วพูดเสียงเบา: "พวกเธออย่าพูดเสียงดังสิ ถ้าแพร่งพรายออกไป แม้ไม่ใช่เรื่องของพวกเรา แต่สองคนนั้นยังไงก็ต้องจับตาดูพวกเราแน่ เราไม่กลัวก็จริง แต่อย่าไปหาเรื่องหมาเห่าใส่ตัวเองก็ดี"
หวังจิ้นถามด้วยความตกใจ: "แน่ใจเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย?"