ไม่นานนัก กลิ่นหอมก็โชยมาจากทางครัว
ในตอนนั้นเอง สารวัตรใหญ่ ซูจื้อฟาง ก็พาน้องๆ กลับมาถึงบ้าน
"ซูเหยี่ย นายกลับมาแล้วเหรอ? ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ซูจื้อฟางถามด้วยความสงสัย
"ดีเลย ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจับนกมาได้ จะเอาไปให้นายยังไงดี ย่างเสร็จก็เย็นชืด ต้มน้ำแกงก็ไม่มีภาชนะใส่ พอดีนายกลับมาแล้ว ฉันจะย่างให้กิน"
สารวัตรใหญ่เป็นลูกของลุงใหญ่ มีน้องสาวฝาแฝดชื่อ ซูจื้ออิง แต่งงานออกเรือนไปแล้ว
ยังมีน้องชายฝาแฝดอีกคู่หนึ่งคือ ซูจื้อเหลียง และ ซูจื้อเฉิง
ลุงรอง ซูเจี้ยนต่าง มีลูกฝาแฝดคู่แรก ชื่อ ซูจื้อป๋อ และ ซูจื้อฮ่าว
อีกทั้งยังมีลูกชายคนที่สาม ชื่อ ซูจื้อหยุน
ส่วนน้าสี่ ซูเจี้ยนเจิ้ง อายุน้อยกว่า ยังไม่ได้แต่งงาน
พอพูดถึงเรื่องนี้ ซูเหยี่ยก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง น้าสี่อายุแก่กว่าซูจื้อฟางด้วยซ้ำ แต่หลายปีก่อน เพื่อหาเงินรักษาโรคให้ซูเหยี่ย เลยทำให้เสียการแต่งงาน
ซูเหยี่ยถามด้วยความสงสัย: "แล้วน้าสี่ล่ะ?"
นานขนาดนี้แล้ว ทำไมน้าสี่ยังไม่กลับมาอีก?
คงไม่ออกไปข้างนอกหรอกมั้ง?
ซูจื้อฟางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่แล้วพูดว่า "น้าสี่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์"
ขึ้นเขา?
นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะ ถึงแม้น้าสี่จะฉลาดจริงๆ และเรียนวิชาล่าสัตว์จากนายพรานแก่ในหมู่บ้าน
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะกล้าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะ?
ซูเหยี่ยกลับเข้าใจดี ต้องโทษซูเจี้ยนกั๋วคนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะข่าวปลอมที่เขานำกลับมา น้าสี่คงไม่รีบร้อนขึ้นเขาไปล่าสัตว์ขนาดนี้