ซูจือหลานรีบหยิบกระบุงขึ้นมา แล้วเอาผ้าป่านที่ปิดอยู่ออก เผยให้เห็นถุงข้าวที่อยู่ข้างใต้
ชิวเส้าหมินเอ็ดเบาๆ: “เด็กคนนี้ แกกับน้องยังต้องเรียนหนังสืออยู่เลย ทำไมทุกครั้งที่กลับมา ต้องเอาของมาให้พวกป้าด้วย เล่นเอาป้าเหนื่อยไปด้วยเปล่าๆ”
ถึงจะพูดอย่างนั้น ชิวเส้าหมินก็ยังรีบช่วยกันเอาของออกจากถุงข้าว
นางรู้ดีว่า แม้ซูเหยี่ยจะร่างกายไม่แข็งแรง แต่ก็ไม่เคยยอมรับความช่วยเหลือจากคนในครอบครัวด้วยความรู้สึกว่าเป็นเรื่องสมควร
เขาพยายามใช้กำลังของตัวเองตอบแทนครอบครัวเสมอ
เด็กคนนี้ เริ่มเก็บเห็ดที่เชิงเขาตั้งแต่อายุห้าหกขวบ
ก็แปลกเหมือนกัน ทุกคนรู้จักเห็ดแค่บางชนิด เวลาขึ้นไปเก็บเห็ดบนเขาก็เก็บแต่ที่ตัวเองรู้จัก
แต่ซูเหยี่ยดูเหมือนจะรู้จักเห็ดทุกชนิด แถมโชคยังดีอีกต่างหาก ทุกครั้งเก็บเห็ดได้เป็นกองใหญ่
ตอนแรกๆ ซูเจี้ยนกั๋วยังชอบกลับมาเอาเห็ดของซูเหยี่ยไปบ่อยๆ
แต่โดนซูเหยี่ยสั่งสอนไปหลายครั้ง ครั้งหนึ่งถึงกับเอาเห็ดมีพิษมาให้พวกเขา กินแล้วไม่ตายหรอก แต่เห็นตัวเล็กๆ เต็มฟ้า
ครั้งนั้นซูเจี้ยนกั๋วนึกว่าตัวเองไปพบเจ้ายายทวดซะอีก
หลังจากลองเชิงไปหลายครั้ง ซูเจี้ยนกั๋วก็ไม่กล้าเอาเห็ดของเจ้าเด็กนี่ไปอีก
ก็เพราะเห็ดพวกนี้แหละ ที่ทำให้ซูเหยี่ยแลกข้าวปลามาได้ไม่น้อย พอจะเลี้ยงตัวเองและน้องสาวได้
บวกกับความช่วยเหลือจากคุณยาย กับลุงๆ และป้าๆ ถึงได้โตมาได้ขนาดนี้
ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนที่ซูเหยี่ยตัดสินใจกะทันหันว่าจะไปเรียนในเมือง เขาก็พาซูจือหลานเข้าไปอยู่ในเมือง