พูดไปแล้ว แม้ตระกูลซูจะเป็นชาวบ้านทั่วไป แต่พวกเขาให้ความสำคัญกับการศึกษาของลูกหลานเป็นอย่างมาก
ถึงแม้บ้านจะยากจนแค่ไหน จะไม่มีข้าวกินแค่ไหน ปู่ย่าก็ยังพยายามเก็บออม และส่งลูกทุกคนไปเรียนหนังสือ
ลุงใหญ่ทำงานเป็นนักบัญชีในหมู่บ้าน เพราะตอนเด็กๆ เคยเรียนหนังสือที่โรงเรียนเอกชน อ่านหนังสือออก และคิดเลขเก่ง จึงได้รับเลือกให้เป็นนักบัญชี
ซูเจี้ยนกั๋วที่ได้เข้าเมืองมาเป็นคนงานก็เพราะปู่ย่าบังคับให้เขาเรียนหนังสือในตอนนั้น
น่าเสียดายที่ซูเจี้ยนกั๋วเป็นคนไม่รู้คุณ
คิดว่าปู่ย่าคงแค้นที่ถูกบังคับให้เรียนหนังสือด้วยไม้เรียว
ไม่คิดให้ดีว่าคนจนนอกจากเส้นทางการเรียนแล้ว ยังมีทางอื่นใดอีก?
พูดไปแล้ว ตำแหน่งงานในเมืองมีมากกว่า แต่ตอนนี้ทุกคนต้องคิดให้ดี
โรงงานเหล่านั้นจะรับคนงาน ก็มีงานที่ยึดไว้แล้ว คนหนึ่งต่อหนึ่งตำแหน่ง ชาวบ้านแม้จะรู้ข่าวการรับสมัคร ก็มักจะหมดเขตไปแล้ว
โอกาสจึงน้อยมาก
"ดูท่า ฉันต้องหาทางเพิ่มอีก เฒ่าเกา ไม่รู้ว่าโรงแรมใหญ่ของรัฐรับเด็กฝึกหัดหรือเปล่านะ?"
ถึงแม้อาจเปิดเผยการค้าขายกับเฒ่าเกา แต่คนในตระกูลซูรู้อยู่แล้วว่าเขาทำอะไรในเมือง
ถึงจะกังวล แต่ซูเหยี่ยร่างกายไม่ดี ถ้าไม่ทำแบบนี้ จะมีเงินมาจากไหน?
คนอื่นยังไปทำงานที่ท่าเรือได้ ที่นั่นต้องการคนงานชั่วคราวเยอะ ได้เงินวันต่อวัน