ตอนกลางคืน เห็ดหอมหอมก็มาเสิร์ฟจริงๆ ทั้งครอบครัวกินอย่างมีความสุขมาก
แน่นอนว่าลุงใหญ่พวกเขากินข้าวที่บ้านของตัวเอง
ซูเหยี่ยแค่ผัดเห็ดเสร็จ ก็ให้ซูจือหลานเอาถาดหนึ่งไปส่งให้แต่ละบ้าน
ตอนนี้เขากับซูจือหลานอยู่กับปู่ย่า ปู่ย่าเป็นคนเข้าใจโลกมาก พอลูกๆ โตก็แยกครอบครัวให้หมด
จริงๆ แล้วหลักๆ ก็เพราะซูเจี้ยนกั๋วเข้าเมืองไปแล้ว ไม่ตอบแทนครอบครัว
ปู่ย่าเลยแบ่งทรัพย์สินให้
จะได้ไม่ต้องให้ซูเจี้ยนกั๋วกลับมาฉวยโอกาสจากพี่น้อง
นอกจากซูเหยี่ยกับน้องสาวแล้ว ยังมีน้าสี่ยังไม่แต่งงาน อยู่ที่บ้านเก่าด้วย
แต่น้าสี่ยังอยู่บนเขา ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่
กลางคืนนอนอยู่ในห้องที่คุ้นเคย ซูเหยี่ยก็รู้สึกสบายใจมาก ไม่นานก็หลับไป
คืนผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูเหยี่ยก็ตื่น
สิ่งแรกที่ทำหลังจากลืมตาคือไปดูต้นท้อป่าหลายต้นที่ย้ายมาปลูกเมื่อวาน
"ยังมีชีวิตอยู่? ไม่เหี่ยวเฉา ฉันรดน้ำให้ดู ถ้าพรุ่งนี้ยังมีชีวิตอยู่ ก็แสดงว่าปลูกพืชได้แน่นอน"
เหมือนจะได้ยินเสียงในห้อง ชิวเส้าหมินถามที่หน้าประตูว่า "เสี่ยวเหยี่ย ตื่นแล้วเหรอ?"
ซูเหยี่ยตอบว่า "ตื่นแล้ว ฉันจะลุกขึ้นเดี๋ยวนี้"
เขาลุกขึ้น ใส่เสื้อผ้าแล้วออกมา
ชิวเส้าหมินกำลังกวาดลานบ้าน เห็นซูเหยี่ยก็ยิ้มให้ "ข้าวต้มอยู่ในหม้อนะ ไปตักเองได้เลย จือหลานไปเก็บเห็ดแต่เช้า เดี๋ยวก็กลับมา ฉันทำเนื้อหมักในไหไว้ให้ กลับไปเอาไปด้วยนะ"