จ้าวซูเยว่สวมชุดยิงธนูม้า ผมเกล้าขึ้นสูงอย่างเรียบร้อย เอวคาดซองธนู มือหนึ่งถือเกาทัณฑ์เขาแรด
ด้านหลังตามมาด้วยเพื่อนร่วมอ่านสี่คน ห้าคนนี้เพิ่งลงจากลานยิงธนูม้า เดินมาถึงริมทะเลสาบไท่เย่ ก็ปะทะเข้ากับจ้าวหวนซึ่งออกจากตำหนักฉื่อหนิงพอดี
จ้าวซูเยว่หยุดฝีเท้า ชำเลืองมองคนตรงหน้า
ผู้นี้คือดาบเล่มหนึ่ง คมกริบเผยแวว ไม่ปิดบังสิ่งใด
เขาก็มองนาง กิริยาเยี่ยงผู้อยู่เบื้องบน ดุจกำลังพิจารณาสิ่งแปลกประหลาดชิ้นหนึ่ง "เจ้าคือบุตรใคร?" เขาเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นจนนางรู้สึกหูอื้อไปหมด
จ้าวซูเยว่ไม่ถอยหลัง เงยหน้ามองเขา กล่าวตอบสามคำอย่างไม่ยอมอ่อนข้อทั้งท่าทีและน้ำเสียง "ท่านเป็นใคร"
นางไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่นางเกลียดสายตาที่เขามองนาง
จ้าวหวนเลิกคิ้ว รู้สึกว่าเด็กน้อยคนนี้น่าสนใจไม่น้อย ขันทีข้างกายรีบก้าวออกมาประนีประนอม เรียนว่าองค์หญิงเหอหนิง
จ้าวหวนเอ่ย "อ้อ" หนึ่งเสียง ก้มหน้ามองนางอีกครั้งพลางหัวเราะขึ้นมา
เขากล่าว "ได้ยินว่าองค์ชายพี่โปรดเจ้ายิ่งนัก ถึงขั้นให้เจ้าเข้าไปในห้องพระตำราหนังสือได้ นับตั้งแต่ตั้งราชวงศ์เราเป็นต้นมา ยังไม่เคยมีสตรีใดก้าวเข้าไปในนั้น แต่..." เขากลับลู่เปลี่ยนน้ำเสียง เอ่ยอย่างแผ่วเบา "สตรีน่ะ อ่านหนังสือมากเท่าไร ดึงเกาทัณฑ์เต็มแรงเพียงใด ท้ายที่สุดก็ต้องแต่งงานมีบุตรมิใช่หรือ? องค์ชายพี่โปรดเจ้า เจ้าก็จงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเสีย อย่าก่อเรื่องจุกจิกจู้จี้พวกนี้ให้วุ่นวายเลย"
อากาศพลันเงียบสงัด