เรื่องนี้เขาไม่เคยคิดอย่างจริงจังมาก่อน เขาเพียงแต่รอคอย"ผลไม้สุกหล่น" รอคอยให้ร่างกายตอบคำถามให้เอง
แต่บัดนี้ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า ทารกกำลังค่อยๆ เลื่อนลงมา เขาจึงตื่นตระหนกจนพบว่า...ไม่มีทางออก ทารกในครรภ์ของเขากำลังหาทางออก แต่ทางออกนั้นไม่มีอยู่จริง
นับตั้งแต่มดลูกบีบตัวครั้งแรกจนถึงบัดนี้ ล่วงเลยมาเต็มหกยามแล้ว
หกยามเต็มๆ องค์ฮ่องเต้มิได้ทรงส่งเสียงร้องแม้สักครั้ง
พระองค์ทรงกดเสียงทั้งหมดไว้หลังพระทนต์
มีเพียงลมหายใจอันหนักหน่วงที่เล็ดลอดออกมาจากพระศอ ราวกับมีสิ่งใดบีบพระศอไว้
"ฝ่าบาท" จางเต๋อเฉวียนทนไม่ไหวในที่สุด น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบร้องไห้ "ข้าน้อยไปตามแพทย์หลวงเถิดพ่ะย่ะค่ะ..."
"ไป" พระสุรเสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาหนึ่งคำ
จางเต๋อเฉวียนล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกไป
แพทย์หลวงมาถึงเร็วมาก โจวกวงเหริน แพทย์ประจำสำนักหมอหลวง คุกเข่าอยู่หน้าแท่นบรรทม เมื่อเห็นพระอาการก็หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
คราวก่อนเขาถวายการตรวจพบชีพจรมีครรภ์ กลับไปแล้วฝันร้ายติดต่อกันครึ่งเดือน ผมขาวเพิ่มอีกชั้น คราวนี้ถูกจางเต๋อเฉวียนลากออกจากที่นอนกลางดึก วิ่งมาที่ตำหนักฟ่งล่วน พอเข้ามาเห็นพระอาการของฝ่าบาท สองขาก็อ่อนยวบ
"จงว่าไป" พระสุรเสียงเล็ดลอดออกมาจากซอกพระทนต์ "คลอดอย่างไร?"
โจวกวงเหรินคุกเข่าอยู่กับพื้น หน้าผากแนบกับกระเบื้อง ร่างสั่นเทาเหมือนร่อนข้าว
"ฝ่าบาท..." น้ำเสียงสั่นเทา "ข้าน้อยขอฝ่าฝืน...ขอฝ่าบาททรงอนุญาตให้ข้าน้อยถวายการตรวจชีพจร..."