ความทรงจำชาติก่อนของจ้าวซูเยว่ ร่วงหล่นหายไปราวกับเม็ดทรายที่รอดผ่านซอกนิ้ว ในช่วงสองสามวันแรกหลังเกิดมา นางยังจำบางสิ่งได้ จำลมหนาวและหิมะบนทุ่งหญ้า จำกลิ่นสาบในกระโจม จำได้ว่านางตายลงในคืนที่หิมะโปรยปรายหนาทึบ
แต่ภาพเหล่านั้นเริ่มเลือนรางลงทุกวัน ดั่งรอยหมึกที่ถูกน้ำชะ ปลายขอบค่อยๆ กระจายออกทีละน้อย สุดท้ายเหลือเพียงเงามัวๆ สีเทาก้อนหนึ่ง
นางอยากจะรั้งมันไว้ แต่กลับรั้งไม่อยู่
นางอยากจะจำให้ชัด แต่ก็จำไม่ชัด
สมองของทารกนั้นเล็กเกินไป จะบรรจุความทรงจำสองชาตินั้นไว้ไม่อยู่
ความแค้น ความเจ็บปวดในชาติก่อน ฤดูหนาวทุกฤดูที่ต้องทนทรมานบนทุ่งหญ้า ล้วนถูกบีบให้หลุดร่วงออกจากร่างน้อยๆ นี้ทีละเล็กทีละน้อย
ดังนั้นนางก็เป็นเช่นเดียวกับทารกทั่วไป หิวก็ร้องไห้ ง่วงก็หลับ ฉี่หรืออึก็ร้องไห้ การร้องไห้คือสิ่งเดียวที่นางทำได้ และเป็นสิ่งเดียวที่นางทำเป็น องค์จักรพรรดิ์แทบจะถูกนางร้องไห้จนคลุ้มคลั่ง
ในห้องชั้นในของตำหนักฟ่งล่วน มีฎีกาเรียงซ้อนกันเต็มไปหมด ฎีกาที่คณะรัฐมนตรีส่งเข้ามาทุกวันทับถมกันเป็นภูเขาเล็กๆ องค์จักรพรรดิ์ประทับนั่งอยู่หน้าโต๊ะทรงพระอักษร ทรงตรวจฎีกาทีละฉบับ บนพระพาหามีทารกที่ร้องไห้ไม่หยุดอยู่ในอ้อม
หมอหลวงโจวกวงเหรินคุกเข่าอยู่กับพื้นครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายจึงเอ่ยคำอธิบายอย่างระมัดระวัง
องค์หญิงอยู่ในพระครรภ์ของฝ่าบาทถึงสิบเดือน ทรงคุ้นเคยกับเสียงพระหทัยและลมหายใจของฝ่าบาท ทรงคุ้นเคยกับพระสุคนธ์ของฝ่าบาท บัดนี้จู่ๆ ก็ต้องแยกจากครรภ์มารดา มีเพียงในอ้อมพระพาหาของฝ่าบาทเท่านั้นที่องค์หญิงจะพบความคุ้นเคยนั้นได้ จึงจะสงบลง
องค์จักรพรรดิ์ทรงได้ยินดังนั้น พระพักตร์หมองคล้ำราวกับกลืนแมลงวันเข้าปาก
หมายความว่า ทรงอุ้มท้องสิบเดือนยังไม่พอ คลอดออกมาแล้วยังต้องปรนนิบัติต่ออีกงั้นหรือ
แต่พระองค์ก็ทำอะไรไม่ได้
เมื่อเด็กน้อยร้องไห้ พระองค์ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้ ทรงอ่านฎีกาไม่เข้าพระทัย เสวยน้ำชาก็ไม่อร่อย แม้แต่จะหลับตาพักก็ยังถูกเสียงร้องไห้ปลุกให้ตื่น