พระสนมเอกเถียนได้รับพระกรุณาธิคุณยิ่งเกินกว่าที่ชาววังหลังคาดคิด ในคืนวันที่พระราชโองการถูกประกาศ นางก็ย้ายเข้าไปพำนักเสียแล้ว
คานหามเล็กคันหนึ่งถูกหามจากตำหนักชุนชิงตรงมายังตำหนักฟ่งล่วนหลังด้านใน ม่านหุ้มไว้มิดชิด
จางเต๋อเฉวียนยืนเฝ้าอยู่ข้างคานหาม ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ
เมื่อคานหามหยุดลง ฝ่าบาททรงยื่นพระหัตถ์ออกมาจากม่าน จางเต๋อเฉวียนรีบเข้าประคอง ปลายพระหัตถ์สั่นน้อยๆ เส้นเลือดบนหลังพระหัตถ์ปูดขึ้นมา มิใช่เพราะความโกรธ แต่เพราะความหนักอึ้ง
ครรภ์เจ็ดเดือน ท้องใหญ่จนไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป
ในส่วนลึกของตำหนักหลังด้านใน ฝ่าบาททรงบรรทมอยู่บนพระแท่นกว้างเพียงลำพัง พระหัตถ์ทั้งสองยันขอบพระแท่น ข้อนิ้วขาวโพลนเพราะออกแรง พระนาภีกลมโต ราวกับผลแตงที่สุกงอมจนแทบปริแตก
เถียนจินจินย้ายเข้าตำหนักฟ่งล่วนได้สามวัน นางก็ฝันถึงเหตุการณ์หนึ่ง
ในฝัน นางให้กำเนิดบุตรสาว
ความฝันนั้นสมจริงจนน่ากลัว
นางฝันว่าตนนอนอยู่บนเตียงคลอดบุตร ฟูกใต้กายเปียกชุ่มไปด้วยเลือด หมอตำแยคนหนึ่งอุ้มทารกน้อยเข้ามาส่งให้นาง
นางยื่นมือไปรับ นิ้วกลับลอดผ่านผ้าห่อตัว สิ่งที่สัมผัสไม่ใช่ร่างน้อยๆ อบอุ่นนุ่มนวล หากเป็นสายลมเย็นเฉียบก้อนหนึ่ง
แล้วนางก็เห็นใบหน้าของทารกหญิงนั้น
บนใบหน้าเล็กๆ ที่เหี่ยวแห้งย่นย่น ดวงตาคู่หนึ่งใสกระจ่างราวกับไม่ใช่เด็กทารก ดวงตาคู่นั้นจ้องมองนาง ท่ามกลางแววตามีบางสิ่งที่นางอ่านไม่ออก ราวกับความโศกเศร้า ราวกับความอาลัย ราวกับอยากพูดอะไรบางอย่างแต่เอ่ยไม่ออก
ภาพในฝันพลันเปลี่ยนไป ทารกในผ้าห่อตัวเติบโตเป็นสาววัยรุ่น สวมชุดแดงแห่งพิธีวิวาห์ ชุดแดงนั้นค่อยๆ ลับหายไปท่ามกลางทะเลทรายเหลือง จนสุดท้ายเลือนลับไปสุดขอบฟ้า