พระหัตถ์ของฝ่าบาทหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าสุดท้าย
“องค์หญิงตวนหมิน จ้าวหวาน พระธิดาองค์ที่สิบเจ็ดของไท่จง อายุสิบหกปี ถูกส่งไปสมรสกับราชบุตรขวาของเผ่าตาตาร์ หลังจากราชบุตรขวาสิ้นพระชนม์ ตามธรรมเนียมโบราณของตาตาร์ ก็ตกไปเป็นภรรยาของบุตรชายของเขา จวบจนบัดนี้ยังคงอยู่ที่ทุ่งหญ้า เป็นเวลาสิบเอ็ดปีแล้ว”
จ้าวหวาน คือขนิษฐาร่วมพระมารดาของเขา ปีนั้นนางอายุสิบหก เผ่าตาตาร์ส่งทูตมาขอสมรส เอ่ยนามถึงองค์หญิงตวนหมินโดยเฉพาะ
เขานั่งเงียบอยู่บนพระที่นั่งไท่จี๋เป็นเวลานาน เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนักล้วนก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
สุดท้ายเขาก็พยักหน้ารับ เพราะในเวลานั้นเขาเพิ่งขึ้นครองราชย์ ราชบัลลังก์ยังไม่มั่นคง อาณาเขตทางเหนือถูกคุกคามหนักหน่วง เขาไม่มีทางเลือก
วันที่นางออกเรือน นางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงฉานคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา ไม่ได้ร้องไห้แม้แต่หยดเดียว เพียงแต่เอ่ยว่า พี่ชาย ข้าจากไปแล้ว ช่วยดูแลต้นดอกหอมในสวนต้องห้ามให้ข้าด้วย ทุกปีเมื่อดอกบาน เก็บมาหนึ่งเข่ง ตากให้แห้ง เก็บไว้ให้ข้า
เขารับปาก
ดอกหอมในสวนต้องห้ามเบ่งบานปีแล้วปีเล่า เขาให้คนเก็บมาตากแห้ง บรรจุไว้ครบสิบเอ็ดเข่ง เก็บกองอยู่ในโกดังของสำนักวังใน ไม่มีใครมารับไปสักครั้ง
ตอนที่เขาพลิกดูทะเบียนถึงได้พบว่า ชื่อเหล่านั้นไม่เคยจางหายไปแม้แต่น้อย
องค์หญิงหยงอัน องค์หญิงหนิงกั๋ว องค์หญิงตวนหมิน พวกนางไม่ใช่ตัวอักษรเย็นชาสองสามบรรทัดในหน้าประวัติศาสตร์ แต่พวกนางคือพระป้า คือพระพี่สาว คือพระขนิษฐาของเขา
พวกนางล้วนตายบนทุ่งหญ้า หรือกำลังรอความตายอยู่บนทุ่งหญ้า
เขาวางทะเบียนลงที่มุมโต๊ะ ยกพู่กันขึ้นเขียนพระบรมราชโองการฉบับหนึ่ง
ถ้อยคำสั้นกระชับ มีเพียงว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป มหาอาณาจักรเหลียงจะเรียกองค์หญิงทั้งหมดที่ถูกส่งไปสมรสยังต่างแดนกลับคืน ผู้ใดยังมีชีวิตอยู่ ปรารถนาจะกลับบ้าน ข้าจะไถ่ด้วยทองคำและแพรพรรณ แลกเปลี่ยนด้วยม้าชั้นดี ต้อนรับด้วยทัพใหญ่ ไม่จำกัดค่าใช้จ่ายใด ๆ