ฮ่องเต้ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น “เรื่องที่ข้าปิดบังเจ้ามีมากมาย เจ้าหมายถึงเรื่องใด”
“เช่นที่ท่านให้ท่านอ๋องจางแอบตรวจเด็กในทะเบียน ข้าเห็นหมด ท่านอ๋องจางไปนั่งยองๆ หน้าประตูสำนักศึกษากษัตริย์เมื่อวานซืนร่วมครึ่งชั่วยาม กลับมารองเท้าเปียกโชก”
มือที่ทรงลงพระอักษรบนฎีกาของฮ่องเต้หยุดลงในที่สุด พระองค์เงยพระพักตร์ทอดพระเนตรดวงตาฉลาดเฉลียวเหมือนสุนัขจิ้งจอกน้อยของธิดา แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่าการปิดบังนางนั้นยากยิ่งนัก
พระองค์เอนพระปฤษฎางค์พิงพนัก พระสุรเสียงกลับมาเป็นปกติไม่ยินดียินร้าย “ข้ากำลังเลือกหม่อมราชนิกุลให้เจ้า เซินอวิ๋นและกู้เยี่ยน เจ้าว่าเป็นอย่างไร”
หากเป็นองค์หญิงอื่น ในยามนี้คงทำหน้าแดง ก้มหน้าลง แล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “แล้วแต่เสด็จพ่อทรงเห็นสมควร” แล้วเขินจนกินข้าวไม่ลง
แต่จ้าวซูเยว่ไม่ใช่องค์หญิงอื่น นางวางตะเกียบลงบนที่พักตะเกียบอย่างมั่นคง ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึก แล้วมองตาเสด็จพ่อ “เมื่อเสด็จพ่อทรงถาม” นางเอ่ย “ลูกก็จะพูดตรงๆ เซินอวิ๋นเงียบเกินไป ตั้งแต่เด็กจนโต รู้จักแต่ติดตามหานเจิ้งอ่านหนังสือ ราวกับตู้หนังสือเดินได้ หน้าตาก็ยังพอรับได้ คิ้วตาสะอาดสะอ้าน ไม่น่ารำคาญ ส่วนกู้เยี่ยนลูกยังไม่เคยเห็นตัวจริง แต่ได้ยินว่าเขาหน้าตาดี มาจากเจียงหนาน อ่านหนังสือเก่ง ยังเล่นพิณได้อีก เสด็จพ่อทรงเลือกมา ต้องไม่หน้าตาแย่แน่นอน”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง วางถ้วยชาลง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันใด “เสด็จพ่อ หม่อมราชนิกุลของลูก ลูกมีข้อกำหนดเพียงสามข้อ เชื่อฟัง รู้จักกาลเทศะ และหน้าตาดี เอาความเชื่อฟังไว้เป็นอันดับแรก รู้จักกาลเทศะเป็นอันดับสอง หน้าตาดีเป็นอันดับสาม เรียงตามลำดับความสำคัญ”