หลังทนทรมานอยู่สิบนาที หลินมั่วหรานถึงค่อย ๆ ฝืนลุกขึ้นจากพื้นได้ ขาทั้งสองข้างยังสั่นระริก
“เจ็บ... เจ็บจะตายอยู่แล้ว”
เธอเปิดฝักบัว แล้วชะล้างคราบโคลนดำเหนียวเหนอะที่เคลือบอยู่ทั่วร่างกายออกอย่างละเอียด เมื่อน้ำร้อนไหลผ่านผิว เธอก็ก้มมองแขนตัวเอง
ผิวขาวและเนียนนุ่มกว่าเดิม สัมผัสลื่นราวกับไข่ที่เพิ่งปอกเปลือก รูปร่างก็ได้สัดส่วนและดูเพรียวขึ้น มีเพียงส่วนสูงที่ไม่เปลี่ยนสักนิด ยังคงเป็นโลลิต้าถูกกฎหมายสูง 150 เซนติเมตรเหมือนเดิม
เธอเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู พละกำลังเพิ่มจาก 2 แต้มเป็น 14 แต้ม พุ่งขึ้นถึงเจ็ดเท่าเต็ม ๆ
เธอเหวี่ยงหมัดออกไป อากาศแตกดังพรึ่บ พละกำลังกับความเร็วเทียบของเดิมไม่ได้เลย ตอนนี้ถ้าวัดกันแค่สมรรถภาพร่างกาย เธอก็พอสู้กับกัปตันอเมริกาได้แล้ว
จากนั้นเธอไม่รอช้า เปิดขวดยากระตุ้นจิตระดับต้นแล้วกระดกลงคอรวดเดียว
ยากระตุ้นจิตไม่ได้ทำให้ร่างกายปั่นป่วนเหมือนยากระตุ้นพันธุกรรม แต่ในหัวก็ยังปวดแปลบอย่างรุนแรง ขมับเต้นตุบ ๆ
เธอกัดฟันทนจนความเจ็บปวดค่อย ๆ ซาลง ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วอดบ่นในใจไม่ได้ว่า
“เอ่อ... ปฏิกิริยาของยานี่เบากว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง? ไม่รู้เลยว่าพระเอกในนิยายทนกันไหวได้ยังไง”
อาการปวดแปลบมาเร็วและหายเร็ว พอเธอลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ค่าพลังจิตบนหน้าต่างสถานะก็เพิ่มเป็น 26 แต้มแล้ว
เมื่อรวมกับพละกำลัง 14 แต้ม ค่าสถานะรวมของเธอก็แทบไม่ต่างจากกู้หนาน
เธอกำหมัดแน่น ความมั่นใจก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย นั่นหมายความว่าตอนนี้เธอไม่ใช่พวกไร้เรี่ยวแรงที่ถูกกู้หนานใช้มือเดียวคว้าตัวขึ้นมาแล้วทำอะไรไม่ได้อีกต่อไป
แน่นอนว่าในเมื่อมีสัญญาผูกมัดอยู่ จะคิดตอบโต้ก็ได้แค่คิด