“ก็แค่เพิ่งได้ใบขับขี่ แต่ยังไม่เคยขับออกถนนเองสักครั้ง จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ!”
หลินมั่วหรานทิ้งตัวกลับลงบนเบาะผู้โดยสาร มือทั้งสองกอดอก มองกระจกหน้ารถแล้วระบายความไม่พอใจอย่างฮึดฮัด
เหลือบดูเวลาแล้วก็ต้องตกใจ นี่เกือบสิบเอ็ดโมงเข้าไปแล้ว ช่วงเช้าทั้งช่วงหมดไปแบบนี้เลย
“เป็นเพราะไอ้สารเลวนั่นแท้ ๆ ยืนกรานจะทำอีกรอบ แถมยังไม่ยอมจบสักที เวลาทั้งวันถูกเขาทำเอาหมดเกลี้ยง”
เธอบ่นพึมพำสองสามคำ แต่มือกลับล้วงเข้าไปในกระเป๋าอย่างไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสัมผัสโดนรูปทรงของกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เมื่อแน่ใจว่ามันยังอยู่ เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
แต่จะว่าไป เธอก็ไม่ได้รังเกียจเท่าไรหรอก
ต้องยอมรับว่าไอ้หมอนั่นเรียนรู้ได้ไวจริง ๆ แค่ไม่กี่ครั้ง ฝีมือก็ไม่ธรรมดาแล้ว
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เธอก็หน้าแดงแล้วตบมันทิ้งไปทันที ก่อนปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทำเหมือนไม่ได้คิดอะไร
หลังจากถูกกู้หนานเปิดประสบการณ์ เธอก็เหมือนปลุกความปรารถนาของผู้หญิงในใจให้ตื่นขึ้นมาอย่างแท้จริง การทำเรื่องแบบนั้นกับกู้หนานคงเป็นหนึ่งในความบันเทิงไม่กี่อย่างของเธอในโลกสิ้นโลกอันน่าเบื่อแห่งนี้
ส่วนศักดิ์ศรีของผู้ชายน่ะ ตั้งแต่ร่างกายนี้ของเธอค่อย ๆ ตกเป็นของเขาทีละวัน สิ่งนั้นก็ยิ่งห่างไกลจากตัวเธอขึ้นเรื่อย ๆ
“ทำไมตอนนั้นถึงตอบตกลงไปนะ หรือว่ามีลิขิตสวรรค์คอยชักใยอยู่จริง ๆ?” เธอคิดไม่ตก
แต่พอลองคิดอีกที ต่อให้ตอนนั้นยืนกรานปฏิเสธเด็ดขาด ก็คงแค่ยื้อออกไปได้อีกไม่กี่วันเท่านั้น ถึงอย่างไรกู้หนานก็ไม่ใช่คนดีอะไร เขามันไอ้หื่นกาม มารราคะ ในหัวมีแต่ผู้หญิง เป็นคนวิปริตชัด ๆ
เธอเอนหลังพิงพนัก มองเพดานรถเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำออกมาอย่างเลื่อนลอยว่า “ความสามารถในการปรับตัวของฉันนี่มันวิปริตจริง ๆ”
ในฐานะอดีตผู้ชาย เธอกลับชอบการทำเรื่องแบบนั้นกับผู้ชายขึ้นมาได้—ถึงตอนนี้ร่างกายนี้จะเป็นผู้หญิง แต่การเปลี่ยนแปลงทางจิตใจมันราบรื่นเกินไปหน่อยไหม