“ไปให้พ้น ๆ เลย จะให้มีลูกอีกหลายคนเหรอ ฉันไม่เอาด้วยหรอก”
หลินมั่วหรานถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่แผ่นหลังก็ชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนถอยต่อไม่ได้
ไม่รู้ว่ากู้หนานเข้ามาประชิดเธอตั้งแต่เมื่อไร
“มั่วหราน เรื่องที่คุณรับปากผมไว้ ยังถืออยู่ไหม?”
แผ่นหลังของหลินมั่วหรานแนบกับพื้นโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ เบื้องหน้าคือแผงอกของเขาที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ทางหนีถูกปิดตายหมดแล้ว
“บ้าจริง! ตั้งแต่เมื่อไรกัน! หมอนี่วางแผนไว้ก่อนแล้ว! รอให้ฉันเดินเข้ากับดักเองสินะ!”
หลินมั่วหรานกรีดร้องในใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม ไม่แสดงพิรุธออกมามากนัก
เธอยกมือจิ้มร่องไหล่เขา พยายามทำเสียงให้ฟังดูจริงจัง ราวกับกำลังอบรมลูกที่ไม่ได้เรื่องของตัวเอง
“กู้หนาน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา”
“แล้วเมื่อไรถึงจะเป็นเวลาพักล่ะ?”
ไม่รู้ว่ามือของเขามาวางบนเอวเธอตั้งแต่เมื่อไร ฝ่ามืออุ่นร้อนแนบผ่านผ้ากันเปื้อนของชุดเมด ส่งผ่านความร้อนมายังผิวข้างเอวของเธอ
มืออีกข้างเลื่อนไปแตะข้างต้นขาของเขา ปลายนิ้วลูบไล้อย่างไม่เร่งรีบ
หลินมั่วหรานสั่นสะท้านเบา ๆ ไปทั้งตัวตามแรงดีดกลับของสายรัดถุงน่อง
เธอด่ากู้หนานตั้งแต่หัวจรดเท้าในใจ
กู้หนานล้วงกล่องใบนั้นออกจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนของเธอ หนีบไว้ระหว่างนิ้วแล้วแกว่งตรงหน้าเธอ เขาไม่รีบร้อนจะแกะมัน เพียงมองเธอด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
“ที่รัก เปิดเองสิ อยากใช้กี่อันก็บอกมา สามีจะดูแลให้เต็มที่เลย~”
“นาย...นายคงจะใช้หมดทั้งกล่องเลยสินะ”
เสียงของหลินมั่วหรานสั่นเล็กน้อย สายตากวาดไปมาอย่างไม่กล้ามองกล่องใบนั้น สุดท้ายเธอก็คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมายื่นให้เขา ตัวเลข “9:30” บนหน้าจอสว่างจ้าจนแสบตา ราวกับเป็นโล่ที่ใช้หลอกตัวเอง