“ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า ไอดีนี้ รูปโปรไฟล์นี้—นี่มันผู้มีพลังสาวน้อยผมขาวที่เป็นข่าวครึกโครมคนนั้นนี่!”
“เดี๋ยวนะ รับซื้อเสื้อผ้าผู้ชาย? เธอคงไม่ได้ซื้อให้ไอ้กู้หนานหรอกนะ?”
“พวกเขาไปถึงขั้นนั้นกันแล้วเหรอ? ฮือ ๆ เมียหลินหรานของฉัน—”
“เมียแกที่ไหน เขาลุกขึ้นคร่อมแล้วต่างหาก”
“พวกนายไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้อีกอย่างบ้างหรือไง เผื่อเธออยากใส่เองล่ะ?”
“ฉันเพิ่งไปค้นกระเป๋ามา มีชุดใหม่เอี่ยมอยู่ชุดหนึ่งจริง ๆ พี่ใหญ่สนใจแลกไหม? ไม่เรียกเยอะ เอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองถังก็พอ”
“เอาอาหารมาแลกเสื้อผ้าผู้ชายเหรอ? ฉันมีเสื้อแจ็กเก็ตยุทธวิธีใหม่เอี่ยมตัวหนึ่ง แลกหม้อไฟสำเร็จรูปสองกล่อง”
หลินมั่วหรานมองข้อความที่ไหลพรั่งพรูไม่หยุด ขมับเต้นตุบ ๆ เธอก็แค่อยากหาเสื้อผ้าให้ไอ้คนไม่ชอบใส่เสื้อผ้าบางคนอย่างเงียบ ๆ ทำไมถึงกลายเป็นวงซุบซิบใหญ่โตในช่องแชตไปได้ทุกที
แน่นอนว่าเรื่องที่ทำให้เธอปวดหัวหนักกว่าคือข้อความส่วนตัวที่ระเบิดเข้ามาในพริบตา
เธอรีบคัดข้อความซื้อขายที่ดูจริงจังออกมาสองสามข้อความ จากนั้นก็บล็อกพวกที่สติแตก พวกที่เข้ามาก่อกวน พวกที่ทักมาก็เรียกเมียทันที รวมถึงคนที่อยากได้ถุงน่องใช้แล้วทีละราย ก่อนจะสะดุดตากับข้อความสองสามข้อความที่เพิ่งเข้ามา
“พวกนี้เป็นคนแบบไหนกันนะ? เก็บกดกันขนาดนี้เลยหรือไง?” หลินมั่วหรานบ่นพลางไล่จัดการข้อความส่วนตัวทีละรายการ “หืม? นี่อะไรเนี่ย?”
“ข้อความจากเย่ฝาน หมอนี่มาหาฉันทำไม?”
หลินมั่วหรานสงสัย จึงกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ของเขา อยากรู้ว่าอีกฝ่ายส่งอะไรมา