สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์สายพละกำลังเป็นฝ่ายพุ่งเข้ามาก่อน
มันคำรามกึกก้องแล้วกระโจนใส่กู้หนาน กรงเล็บคมกริบกับคมกระดูกฉีกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว น่าเกรงขามอย่างยิ่ง
ความสามารถในการฟื้นฟูของมันแข็งแกร่งกว่าธีออสเสียอีก บาดแผลทะลุอกมีเยื่อเนื้อสีแดงคล้ำก่อตัวขึ้นแล้ว กำลังสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
กู้หนานพุ่งเข้าปะทะ คมดาบธาตุแปรเปลี่ยนเป็นดาบใหญ่ขึ้นอีกครั้ง เข้าปะทะกับคมกระดูกทั้งสองของมันอย่างจัง
เคร้ง!!
กระบี่กับกรงเล็บปะทะกัน ประกายไฟกระจายวูบ คลื่นลมรุนแรงพัดอาคารพังทลายสองข้างทางปลิวกระเด็นไปจนหมด
หากวัดกันที่พละกำลังล้วน ๆ กู้หนานเป็นรองอยู่เล็กน้อย แต่ถ้าวัดกันที่ทักษะและสัญชาตญาณการต่อสู้ สัตว์ประหลาดที่เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณตัวนี้ยังห่างชั้นจากเขามาก
ทั้งสองปะทะกันแล้วผละออก ก่อนจะพุ่งชนกันอีกครั้งอย่างดุเดือด
คมดาบกับคมกระดูกปะทะกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงเสียดแทงหูราวกับตะไบยักษ์สองอันกำลังกัดฉีกกัน
ฟางเสี่ยวอวี่มองร่างสองร่างที่อยู่ไกลออกไป ปะทะกันไม่หยุดและทำลายทุกสิ่งรอบข้างไม่เว้น นางพึมพำว่า “พี่มั่วหราน ต่อไปพวกเราจะต่อสู้ประชิดตัวกับสัตว์ประหลาดแบบนั้นได้เหมือนเขาไหม?”
“ได้สิ” หลินมั่วหรานยักไหล่ “ค่าสถานะของพวกเราตอนนี้ ต่อให้ฉันเข้าไปก็รับมือได้สักพัก แค่ไม่จำเป็นต้องทำเท่านั้น”
หลังจากกู้หนานสังหารธีออส ฝูงซอมบี้ก็เริ่มถอยร่น แรงกดดันที่ฟางเสี่ยวอวี่กับหลินมั่วหรานแบกรับจึงลดลงไปกว่าครึ่ง
แต่ทั้งคู่ไม่ได้ผ่อนคลายลง เพราะคนที่จะเข้าร่วมการต่อสู้ต่อจากนี้คือผู้เล่นที่มุ่งเป้ามาหาพวกเขาโดยตรง
“อยากลองดูไหมว่าตอนนี้ตัวเองเก่งแค่ไหน?” หลินมั่วหรานมองยานพาหนะที่แล่นออกมาจากเงามืด
“อยากสิ! ที่แข็งแกร่งขึ้นก็เพื่อได้โชว์เหนือให้คนเห็นนี่นา!” ฟางเสี่ยวอวี่ตาเป็นประกาย