“แค่ก! แค่ก!” กู้หนานไอโขลกเลือดสดออกมาคำโต ความคาวหวานเอ่อท้นขึ้นมาจากลำคอ “ความรู้สึกแบบนี้ แม่งไม่ดีเอาเสียเลย”
เขารู้สึกถึงความแสบร้อนรุนแรงลึกลงไปในอก ขณะเดียวกันความชาด้านเย็นเยียบก็แผ่ลามไปไม่หยุด เขาเคยสัมผัสความรู้สึกนี้ด้วยตัวเองมาแล้ว นั่นคือความรู้สึกของความตาย
ตุบ! ตุบ!
หัวใจเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งหลังได้รับบาดเจ็บสาหัส กลไกฟื้นฟูร่างกายทำงานแทบจะตามสัญชาตญาณ ฉุดเขากลับมาจากขอบเหวแห่งความตายอย่างฝืนกำลัง ด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ กระสุนนัดนั้นฆ่าเขาไม่ได้ แต่ก็ทำให้บาดเจ็บไม่น้อย
สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ทั้งสองตัวเองก็ถูกยิงทะลุจุดสำคัญ ชั่วขณะหนึ่งจึงลุกไม่ขึ้น
หนึ่งคนกับสัตว์สองตัวติดอยู่ในช่วงพักรบอันประหลาด บนถนนที่อบอวลด้วยควันดินปืน
“กู้หนาน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม!” เสียงหลินมั่วหรานดังมาจากสายใยวิญญาณ เร่งร้อนแต่ยังพยายามข่มอารมณ์ไว้ ปลายเสียงตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด “ให้ฉันไปช่วยไหม!”
“ไม่...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ร่างสีขาวร่างหนึ่งก็ลงมายืนข้างกาย ประคองเขาไว้ได้อย่างมั่นคง
กลิ่นหอมจาง ๆ อันคุ้นเคยลอยเข้าจมูก ความแสบร้อนกลางอกยังคล้ายบรรเทาลงไปหลายส่วน
“มาเร็วจริงนะ มั่วหราน” กู้หนานหันมองใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม “ฝ่าฆ่ามาถึงนี่เลยเหรอ แนวป้องกัน...”
หลินมั่วหรานไม่ตอบ ดวงตาสีฟ้าใสไหววูบเพียงน้อยนิด
อาการบาดเจ็บของกู้หนานรุนแรงกว่าที่เธอคิดไว้มาก คุ้มแล้วที่เธอใช้พลังจิตมหาศาลระเบิดฝ่าฝูงซอมบี้มาหาเขา หากไม่มีพลังรักษาของเธอ กู้หนานคงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะฟื้นกำลังรบได้เต็มที่
“มีคนยิงทะลุการป้องกันของกู้หนานได้ในสถานการณ์แบบนี้จริง ๆ เหรอ... ผู้มีพลังพิเศษประเภทเจาะทะลุหรือเปล่า”