เปลวเพลิงระเบิดตูมขึ้นกลางกลุ่มคนจากสมาคมล่าหมาป่า ฝุ่นควันกับเศษหินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
หมาป่าโลหิตกับหัวหน้าหน่วยทั้งห้าคลานออกมาจากซากปรักหักพังในสภาพมอมแมม สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ธาตุที่หลินมั่วหรานเตรียมพร้อมไว้แล้ว
เป้าหมายแรกที่ถูกล็อกไว้คือหมาป่าน้ำแข็ง เฉินซวง
โล่น้ำแข็งเพิ่งก่อตัวขึ้น กระบี่ศักดิ์สิทธิ์เก้าสีก็แทงทะลุหน้าอกของเขา ร่างทั้งร่างถูกตรึงกระเด็นไปกระแทกกำแพงพังริมถนนอย่างแรง ราวกับตุ๊กตาผ้าขาด ๆ ที่ถูกโยนทิ้งตามใจ
“ลุยให้หมด!” หมาป่าโลหิตคำรามพลางเอื้อมมือไปที่เอว
หลินมั่วหรานใจเต้นวูบ
พวกสมาคมใหญ่กล้าระดมคนมาล้อมปราบ ก็เพราะมีไพ่ตายมากกว่าจำนวนคนจริง ๆ
เธอไม่ผลีผลามเข้าใกล้ แต่ปล่อยเวทโจมตีถาโถมเข้าใส่คนของสมาคมล่าหมาป่าไม่หยุด จนพวกนั้นเสียหลักอลหม่าน พลางคอยระวังรอบด้านไปด้วย
หมาป่าเงา ซูอิ่งหายตัวไปจากสนามรบตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แม้แต่กลิ่นอายของเธอก็ราวกับหลอมรวมไปกับเงามืด
“เสี่ยวอวี่ ส่งทหารวิญญาณมาสักตัว” หลินมั่วหรานพูดเสียงเบา
“รับทราบ” ฟางเสี่ยวอวี่ตอบรับทันที
ในจังหวะนั้นเอง เงาหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากด้านหลังเธอ
ซูอิ่ง!
เธอเพิ่งกดของชิ้นหนึ่งลงกับพื้น ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อ หลินมั่วหรานก็รู้ตัวเสียก่อน กระบี่ศักดิ์สิทธิ์เก้าสีฟันย้อนกลับไป ตัดแขนข้างที่ถือของของเธอขาดตั้งแต่หัวไหล่
ซูอิ่งครางฮึดฮัด ร่างถอยกรูด ก่อนจะหายเข้าไปในความมืดอีกครั้ง
หลินมั่วหรานไม่ได้ไล่ตาม เพียงจ้องเขม็งไปยังเงามืดกลุ่มนั้น
“พวกขี้ขลาดเหมือนหนู”
อีกฟากของสนามรบ ฟางเสี่ยวอวี่ขวางเย่ฝานไว้แล้ว
ทั้งคู่เผชิญหน้ากัน พอฟางเสี่ยวอวี่เห็นใบหน้าอีกฝ่าย คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที “นายเองเหรอ? ไม่ไปแย่งภารกิจ แล้วมาทำอะไรที่นี่?”
“มาคุยกับพวกเธอ แล้วก็ถือโอกาสดูว่าจะเอาของติดมือกลับไปได้บ้างไหม” เย่ฝานกวาดตามองใบหน้าเธอ ก่อนพูดต่อโดยไม่อ้อมค้อม “เซียวเซียว จัดการต่อด้วย”
อวิ๋นเซียวเซียวเดินออกมาจากด้านหลัง ฝ่ามือเปล่งแสงสีขาวนุ่มนวล